bi Famili Bohr …

In Wittenheim – bi Famili Bohr –
geev d‘ Koffi, Tee un Kook,
dat höögen full nu wiers nich schwoar –
un jedeneen dat düchdich schmook.

Een Kerl de gung van Disch to Disch –
lääs ut sien Book wat vöör,
dat holl de Lüü hör Denken frisch –
un sörch för roden Klöör.

So is de Dach denn flink vergoan –
in Waddward’n seegen wi us wäär,
denn steit Rolando up de Ploan –
un moakt för us Plesäär.

© ee

De Afteeker . . .

De Afteeker . . .

De Afteeker Pill’ndreier
föärt een gesunned Läven
steit up bi’n eersten Hoan’nkreier
un kikt glieks in de Häven

Is blengerich dat Weltenblau
hett he dries goode Luun
he röärt een Salf – wat is he schlau
moakt Minschen witt un bruun

Hang’n Wulken över d’ Woater fast
de Störm fleut üm de Ekk’n
dreit he flink ut Seidelbast
Hoostenpillkers de good schmekk’n

Un hett moal een ‘n roden Nöäs
de drüppelt un is wund
gript he flink in siene Glöäs
un reicht ‘n Saft – heel bunt

So is denn in Afteekers Teld
wat in för jedereen
dat is ‘n krüderigen Welt
mit Hülp för Kopp un Been

©ee

Ovscheed van Moder…

Ovscheed van Moder…

Och, weets du d’ noch …
ikk weet dat noch.
Besinnst di noch …
ikk besinn mi noch.

Süchtend koamen mennich Froagen
ikk spöör wu hör dat Haart up geit
see kikkt retuur in Jungtieds Doagen
as see tägen mi an d’ Moorkuul steit

vergääten sünd de Olldachssörgen
see föölt sükk wäär as junget Wicht
dat nich denkt wat givt dat mörgen
dat nich weet woarüm see schwicht

saacht goa ikk een Trää bi d’ Sied
loat hör alleen in hör Bedenken
wiel ikk spöör dat dit ‚ganz Wiet’
hör endlich Ruh un Frää deit schenken

disse Momang an Moorkuuls Wischen
dit indüüken in ‚fröer moal’
dit ‚Nu in Güstern’ mit nix dortüschen
dat is de Läävensgrens hör Poahl

©ee

Wor is d’ aal blääven …

Wor is d’ aal blääven …

Een lange Reis geit nu to Ennen
van wiet her dreef mi dat noa Huus
ikk hoap up Minschen de mi kennen
un flücht vöör frömmdet Woordgebruus

ikk hööch mi up mien Modersproak
fööl all de Waarmte strieken
bün blied dat Weltens griese Doak
vöör dit Gefööl deit wieken

doch as ikk dör de Stroaten steuster
söök vertwiefelt Kaark un Krooch
maark ikk dat ikk vergäävens leuster
un mi mien Hoapen drooch

hier is nix mehr ut mien Besinnen
is nix mehr wat mien Denken eit
ikk kann nu wüggelk nix mehr finnen
blods Koal de mi up d’ Föölen schleit.

© ee

De ole Seefoahrtsschool in Timmel . . .

De ole Seefoahrtsschool in Timmel . . .

Timmel stunn up d‘ Toafelblikk –
an d‘ Böschung dor bi d‘ Stiekelwier,
’n büld Koien ümto – woll füfftich Stükk –
wat sächt mi dat – wor sünd wi hier?

Dör d‘ heele Bus floog’n hunnerd Froagen –
aal harns de Hüüs blods in d‘ Kiwii,
wat do wi hier – un dröft wi d‘ woagen –
givt dat hier Tee un Kook dorbi?

De Jank up Koffi Tee un Koken
kreech överdüür – hier hollt wi still –
Cloas sää, ikk moot ok eers een rooken,
un jeden deit dat, wat he will.

De Onibus up Schlach blivt stoahn –

Jan de hett een Huus in d‘ Luur,
dor loat d‘ us man noa binn’n goahn –
dat Sitten faalt us joa nich stuur.
Aal stobens mit Gefleut noa binn’n –

an d‘ Schild vöörbi mit
„Seefoahrtsschool“,
jeden kunn sien Stää woll finn’n –
jeden kreech sien eegen Stohl.

Moi Tied to schnötern un to schnakken –
Schrievers keem’n ok to Word,
fliedich Hann’n har’n Koken bakk’n –
de Tied wee liekers veels to kort.

Musik leep rundum dör de Riegen –
för elk un een wee wat in d‘ Pott,
van Nadin kunn man genooch nich krieg’n –
see sung moal saacht – un moal heel flott.

De Stünn’ns floog’n veelsto flink noa achtern
man muß joa wäär noa Huus anto,
in Onibus ween aal an jachtern –
un danken luut för dat Gedoo.

©ee