Novembertied …

Novembertied …

De elmte Moand is dat in d’ Joahr,
de vöörletzde siet ole Tieden –
man sücht in disse Nääveldoagen
nachtens de griese Kerl woll rieden.

As Schimmelrieder hett hüm wall
ool Stormens Theo all beschrääven,
un Minsch begript nich wat dat schall –
wat dat bedütt, föör Minschens Lääven.

De Minsch as lütji Eerdenkruper
benöömt sien Waark un sükk as „Super“ –
doch „Super“ man, dat is he wohl
bi Schlukk un Beer un Alkohol.

Wat aal dat anner hier angeiht –
Natur un goode Welt bewoahr’n
de Mohr doch in de Mengsel schleit,
wiel – Minsch hett dor doch laang verlor’n .

©ee
ewaldeden

Inhusersiel …

Inhusersiel …

Wat wee dat hier een moie Tied
man har de Doach so recht to foaten
wat gung van hier dat Ooch so wiet
ik kann di ut mien Haart nich loaten

Ik hör de Handörgel noch schmüstern
wenn schnoabens dat Lucht all sinnich wur
denn seeten wi bit hen in düstern
lusterten Vertelln van mennich Tuur

De Röäk van d’ Törffüür trukk gediegen
över d’ Diek un langs dat Deep
dukelnd Hüüs in lange Riegen
dat wee as wenn dat Dörp all schleep

Ov un to een heesterk galpen
as wenn de Nacht sükk sülvst verfäärt
ludet schakkern – saachtet schalpen
Ruh un Frää de Tied geböört

De Hääven wee as sieden Linnen
de Lücht streek as een zoarten Hand
us wee as kunn’n wi blods noch winnen
in dissed wunnerboare Land

Vöörbi is all dit moie föölen
du büst nich mehr – mien oled Siel
ik moot nu eers mien Haartblood köölen
ann’s stoa’k hier glieks – un blaar un giel

©ee

Erntedankfest ?

Erntedankfest ?

Aarntdank – well danken wi eelich?
Wat schall dat denn heeten?
Wi plöögen, wi äärgen, wi planten un sei’n –
un bi de Aarnt dor hevvt wie en goodet Geweeten,
wiel wi nich an de Heergott sien Möählen rümdrei’n.

Gentechnisch müssen wir etwas verändern –
so schnakken see dries in de Weetenschkupp,
verkünden das Wollen auf grellbunten Bändern,
un marken nich, dat hör Doon blods een Pupp.

See hevvt sükk all laang hör Geweeten verkliestert –
see kieken bekkmätersch blods noa hör eegen Pleesäär –
sächt Een wat dortägen, denn sünd see verbiestert,
un hör’n nich de doode Natur hör Geräär.

So moaken see wiider – de hoogen Geleerden,
un Welt schenkt Vertroon för schofel Gedoo –
oh Gott – was soll aus der Welt noch werden?
Wies Du us de Padd – und mache uns froh.

©ee

Dat jüngste Gericht

Dat jüngste Gericht

Butendieks schakkern de Mööven,
de Hääven griest in Luv un Lee —
dat schient, as wür he dorup tööven,
dat Neptun sticht ut ruuge See.

De Seekant is nich mehr to kennen —
keen Strääk deelt Woaters Welt un Lücht,
Ünnern un Boaben is nich to trennen —
de Stiem vergrellt in d‘ Land rinflücht.

In dönnernd Bulgen schleit dat Woater
hoch an Diek un Hoabenmüür —
un keen tweemoal Oahmen loater
dor hoalt de Düwel sükk sien Hüür.

Annern Mörgen is in de Welt
een häävenshooge Stillichkeit —
nümms is mehr dor, de wat vertellt
van Minschenwaark un Hillichkeit.

Blods up de Warft, mirdenmang dat Natt,
rekkt sükk de Kaarktoorn in de Lücht —
un boaben, ut dat böäverst Gatt,
de Pasters „Help“ in d‘ Hääven flüc
ht.

©ee

Foto dank https://pixabay.com/de/

en Heimatleed …

Ook en Heimatleed …

Dat is jüüst, as ov mi een Engel
över mien Haart strullert hett —


sää mien Opa heel blied,
wenn he sien Köpke Tee

up de Kökendisch sett.

So is mi dat ok,
wenn mi wat Goodes geböört,
wat eenzich de Hääven
un nich denn Düwel tohöört.

Ikk spöär, wenn dat kummt
un dat kummt up mi doal,
denn steit mien Sinnen so fast,
as een eekenen Poal.

Dat is as d‘ verwachten
van Moder Natuur,
wenn see in winterlich Nachten
licht iisfast in suur.

Dat is as wenn Voagels
dör de Vöörjoahrslücht glieden —
denn rüükt man dat Gröönen
ok all van wieden.

Dat is as wenn Sömmers
de Sünn ünnergeit —

un de neeä Dach üm Oost
allwäär sien Füürboagen schleit.

Dat is, as wenn de See
dör dat Schliekland strikkt —
un de Woaterhund neeschierich
över de Sandhümpels kikkt.

So is mi dat hier,
in us Vööröllern Land —
dat is mi so schier,
as an keen anneren Kant.

©ee

Dat jüngste Gericht

Dat jüngste Gericht

Butendieks schakkern de Mööven,
de Hääven griest in Luv un Lee —
dat schient, as wür he dorup tööven,
dat Neptun sticht ut ruuge See.

De Seekant is nich mehr to kennen —
keen Strääk deelt Woaters Welt un Lücht,
Ünnern un Boaben is nich to trennen —
de Stiem vergrellt in d‘ Land rinflücht.

In dönnernd Bulgen schleit dat Woater
hoch an Diek un Hoabenmüür —
un keen tweemoal Oahmen loater
dor hoalt de Düwel sükk sien Hüür.

Annern Mörgen is in de Welt
een häävenshooge Stillichkeit —
nümms is mehr dor, de wat vertellt
van Minschenwaark un Hillichkeit.

Blods up de Warft, mirdenmang dat Natt,
rekkt sükk de Kaarktoorn in de Lücht —
un boaben, ut dat böäverst Gatt,
de Pasters „Help“ in d‘ Hääven flücht.

©ee

Noa Tüschenoan . . .

Noa Tüschenoan . . .

Juchhei – wat flooch dat Land vöörbi –
nu gungt noa Tüschenoahn,
de heele Spoar un Boo dorbi –
aal seetens up de Boahn.

In Rostrup – dor an d‘ Binn’nmeer –
dor geev dat wat to sehn,

de Goardenschoo gung rein tokeer –
dor bruks man duusend Been.

Up d‘ Bus stunn grod in Blau up bunt –
Hans Mewes ut Hoosiel,
in d‘ Bus dor gung dat düchdich rund –
nümms dorch an Langewiel.

Un Monikoa – de goode Seel‘ –
Froo Oelrichs hett een sächt,
de har Geschenken mit un Speel –
un mook dat jeden recht.

© ee

De Afteeker . . .

De Afteeker . . .

De Afteeker Pill’ndreier
föärt een gesunned Läven
steit up bi’n eersten Hoan’nkreier
un kikt glieks in de Häven

Is blengerich dat Weltenblau
hett he dries goode Luun
he röärt een Salf – wat is he schlau
moakt Minschen witt un bruun

Hang’n Wulken över d’ Woater fast
de Störm fleut üm de Ekk’n
dreit he flink ut Seidelbast
Hoostenpillkers de good schmekk’n

Un hett moal een ‘n roden Nöäs
de drüppelt un is wund
gript he flink in siene Glöäs
un reicht ‘n Saft – heel bunt

So is denn in Afteekers Teld
wat in för jedereen
dat is ‘n krüderigen Welt
mit Hülp för Kopp un Been

©ee

Ach, Opa Piep …

Ach, Opa Piep …

Mareike is een lütjet Wicht van söben Joahr. See woahnt mit hör Öllern in Westfoalen. In een heel groode Stadt.

Hör Voader is as jungen Kierl van to Huus wächgoahn. In dat fiefhüsen Dörp in Oostfreesland geev dat keen Aarbeit för hüm. In d’ Köählenpott har he glieks Aarbeit funn’n.

Dat wee man noch keen Joahr in d’ Land goahn, dor har he ok een Deern an sien Siet.

De beiden verstunn’n sükk good, un hevvt denn över d’ Joahr freet. Noa een lütten Sett wee Mareike dor. Nu har he joa eelich aal, wat he sükk wünschen kunn.

Blossich een – dat fääl hüm denn doch. He har üm sükk to keen een, mit de he Platt schnakken kunn. Doarüm wee he foaken ganz trurich.

Wenn he denn mit sien lütt Mareike alleen wee, vertell he hör up platt jümmer Geschichten.

Geschichten van to Huus. Geschichten van de See un Geschichten ut siene Kinnertied. He de dat jümmers so, dat dat nümms anners hör.

Mareikes Moder wee dat näämich gannich so recht. In dat anner Düütschland wee see geboren, un kunn mit dat freeschke Platt nich so recht wat anfangen.

See is dor moal över to koamen, as Voader mit hör platt proot – un hett sükk düchdich upräächt över disset ‚Kauderwelsch’ – so har see sükk utdrückt.

Van Stünds an hett hör Voader jümmer eers lustert ov he mit hör allen wee.

Van hör eersdet Woord an kunn Mareike netso good Platt as Hochdüütsch schnakken.

Hör Moder hett sükk denn dormit ovfunn’n – man – blied wee see wiers nich.

De moiste Tied wee, wenn hör Voader Urlaub har. Denn wur dat Auto bit an d’ Dakk full Kroameree pakkt – un los gung dat, noa Nörden to. Mit jeder Kilometer wuur dat Land wieder, wuurn de Koien grötter un de Wind busiger.

Wenn see denn up d’ letzt noa de Diekstroat hen dreiden, jachter see so luut, dat Opa Piep dat all in Huus hörn kunn.

An disse Wäken denkt see, wenn see oabends nich inschloapen kann. Ach – Opa Piep, weest du doch man hier un kunns mi wat vertelln. See geit joa nu all noa d’ School.

Letzt Joahr in de Ferien muß Mama unbedingt noa Mallorca – de Noabers ween dor all tein moal wäst. Tein moal Mallorca – oaber noch nich eenmoal an d’ Diek – bi Opa Piep.

Dat lütji Huus mit dat Reitdakk dukel sükk achter de Diek as Robert – hör lütji Dackel – in sien Körf. Wenn de Sünn noch mit een half Ooch över d’ Diek keek, wee Bäedgoahnstied.

Ünner dat wulkendikke Bäedtüchs in de Butz kunn man hör hoast nich mehr sehn. Opa Piep seet denn bi hör up de Bäedschottskant un vertell van Indioaners un Chinesen, van Eskimos un van heel schwaarte Minschen in Oafrika. De har he aal besöcht mit sien grodet Schkipp.

An de hoogen Masten seeten woll hunnerd Seils. Dat ween aal sien Seils. De har he sülvst neit – mit sien groode faste Hannen. Seilsmoaker wee Opa Piep wäst – Takler heißt das auf hochdeutsch – har Moder hör annerletzt torecht stödt.

Wenn Opa Piep in sien Element wee, denn kunn see de Pickpott rüken – denn seech see de Bulgen över dat Vörschipp dönnern un flooch mit de Masten dör de Wulken. See hör de Jan Maat fleuten un de Kla-bautermann klabautern.

See suus mit de Moses dör de Brassen un klunker in de Smutje siene Potten. Mirden up de Seereis fungen hör de Oogen an to blenkern, un see schleep in. Mörgen gung de Reis wieder. Bliedheit leech up Mareikes fiened Gesicht. Mörgen – Opa Piep – Mörgen.

©ee