De ole Koptein . . .

Mit Helmut Schmidt is ok een Koptein up siene letzde Reis goahn …

De ole Koptein . . .

Ding – dooong, ding – dooong. Dat Lüden, dat keem van d’ Kaarktoorn her.

Elker Oabend üm Klokk söäben kreech he dat to hörn. Un elker Oabend seet he hier, un keek över dat Woater. He seet up siene Bank. He nööm hör stilkens jümmer „siene Bank“. Wiel de in sien Föölen dat eenzige wee, wat hüm bleeven is. Bleeven van een langet Lääven up See un achtern Diek. Söäbenunfüfftich Winters un Sömmers is he rutfoahren mit de Möv, as de sien Kutter döfft wee.Elker Dach un Joahr up Joahr. Dat sünd man minn Doagen wäst, an de he vöör de Noordwest kapituleert hett. De grooten Störms, de keemen jümmers ut Noordwest. An Winterdach weih denn woll foaken een stieven, aflandigen Oostwind – man de har hüm nie nich van d’ rutfoahren ovhollen kunnt. Sien Grete har denn woll mennich Stünn’n in Huus säten un trillert. See har hüm denn leever bi sükk hat, bi sükk unner dat schulige Reiddakk. Nu – wenn he hier sitt un an de Tieds noa achtern langskikkt – nu kann he dat verstoahn. Domoals is hüm dat Weeten dorüm ni nich ingoahn. He muß rut up d’ Woater – as wenn dor buten Een wee, de hüm an d’ Lien har. He is as Jung bi sien Grodvoader anfung’n. De Oal wee to de Tied ok all nich mehr de Jüngste. Sien Voader de wee nämich in Frankrieks Grund blääven – un so fääl een Ooch in de Familinkett. Sien Moder wee sein Anhüüren bi Opa woll nich recht weesen – oaber dat wee Mannslüüsoak – un dat bleev Mannslüüsoak! Dor harn de Froonslüü sükk ruttohollen.Vandoach sücht dat för hüm anners ut – vandoach läävt he in een Froolüüwelt. Dat sächt he woll moal luut to sükk sülven, wenneer he sükk alleen mit sükk weet. Alleen up sien Bank – hier boaben up d’ Diek. Disse twee Meter hollten Plank – dat is hüm bleeven van siene Welt. De licht nu all hoast twintich Joahr hier up twee Poahlen. Sied de Doagen, as man sien Kutter ovwrakkt hett.De Jungs up d’ Schippskaarkhoff de wullen hüm een Freud moaken, un hevvt een Plank un twee Stükken van de vörderst Mastboom to een Bank torecht timmert.Domoals we hüm dat wiers keen Freud – oaber mit de Tied is hüm de ole Bank an d’ Haart wussen. Is dat Hollt doch dat eenzige, wat ut siene Tied noch mit hüm dör de Tied geit. Grete – siene Froo in fiefunszäßtich lange Joahren – de har joa all vöör tein Sömmers bi de Herrgott up dat groote Schkipp Ewichkeit anmustert. Sieddem luur see säker up hüm – up de groote Reis. För hüm wee schiens noch keen Bott up dat groode Herrgottsschkipp. Doarüm sitt he elker Dach hier un tööft, dat see vöörbiseilt un he hör towenken, ov villicht ok moal een Word mit hör schnakken kann – wenn dat Schkipp för een poar Minüten Anker schmeet, üm wäär een an Bord tonähmen.De füürige Sünn stunn all achter de Kaarktoorn un blenker son bietji dör de Bulgen – dat keem hüm hoast an, as wenn de Herrgott hum mit sien groode Finger wat wiesen wull.He kroam sien Tabakksbüdel un sien Piep ut d’ Taaschke – een Fingerspütz vull Tabakk muß he noch ähm in de Piep stoppen un schmöken. Denn muß he wäär in siene Froolüüwelt retuur.In de Froolüüwelt, in de dat keen Schmöken un keen Priemen geev. Dor heet dat blods jümmers „Opa Rass, rauchen ist nicht gut für sie. Wir müssen auf ihre Gesundheit achten.“Tüünkroam – dat geev säker wat to särgen, woarüm he nich schmöken schull – nää, man jüüst sien Gesundheit de mussen see vöörschuuven. He har noch nie nich een Dokter brukt in sien Lääven – un wee mit schmöken un priemen token Wääk särßunnängzich Joahr.. Dat schullen de besörchten Froonslüü hüm man eers noamoaken. In de eerste Tied – noadem see hüm in dat Seniorenheim verfracht harn – leech hüm dat düchdich dwarß in de Moach. Bit he denn spitzkrägen hett, dat man ok mennich lüütji Vöördeelen har, wenn man sükk dornoa geev. He hett sükk dornoa gääven – tominnst noa buten hen.He har joa siene Bank. In de Stünn’ns up sien Bank kunn he schmöken un priemen soveel as he wull. He kunn sien Piep an dat Hollt utkloppen oahn dat glieks een anfung to rär’n.Un dat moiste – he kunn de Sloatji nochmoal mit Kattun över d’ Diek mang dat Woater suusen loaten. So as vöörtieds ut dat Stüürhuus över de Reling.Schmüstern kummt hüm an – een van de Uppassersfroolüü ut dat Seniorenheim de har in de Anfangstied moal ähm sehn wullt, wat he so up siene Bank aal so dreev, wenn he dor stünn’slang alleen seet – un wee hüm achteran klabastert. He har sükk buten vöör d’ Dör all glieks een gooden Priem achter de Kuusen neit, un wull de – as he bi sien Bank ankoamen is – glieks in d’ Woater speen. He dreit sükk üm – stüürt de Priem up Tuur – un hört wat klatschen. Häch, hett he noch dorcht, woarüm geit dat so flink – dat Woater is doch noch een heel Ennen wäch. As he sükk ümdreit hett kreech he dat Mallör to sehn: de Priem wee nich in d’ Woater laand – he seet mirden in d’ Gesicht van dat Uppassersfroominsch – un drüppel van dor heel sinnich noa ünnern up hör Gewaltsbösten.Dor hett he denn noch laang för betoalen mußt – oaber dat wee hüm daat Spill weert west.As „Entschädigung“ hett he dat woll ankääken – son bäten as een Schlikkerstükk dorför, dat see hüm sien Besinnen noamen hevvt. Nä – nich dat in sien Kopp un Haart – oaber dat, wat he anfoaten kunnt har. Noadem sien Grete up de groote Reis goahn wee.He wull eelich in sien Huus blieven – in dat Huus, wor he sien Lääven in tobrocht har, wenn he an Land wee. In dat Huus, wor achter de Dör – in de hukich Gäävel – jümmers een Minsch up hüm wachten de, wenn he van d’ Woater keem. Liekers bi Störm un Rägen ov bi Sünnenschien. Wenn he in de Dör stunn, denn wee dat elkermoal so, as wee de Tied stoahn blääven. Mit Gretes wächgoahn wee een Deel van de Tied denn wüggelk stoahn blääven. Un jüst denn mussen see hüm verplanten. Na joa – he is joa nich ingoahn as so een ollen Boom – oaber een grooten Deel van siene Takken sünd doch indrööcht.Sien beid Deerns harn hüm dorto brocht, dat he in dat Seniorenheim trukken is. Noa hör Schnakken kunnen see sükk denn een büld mehr mit hüm ovgeeven. Wiel denn joa sien Huushollen un sien Plääch hör nich mehr belasten dee.Wu moi schull dat worden. Un wu moi is dat wurden.Eenmoal an Winachen sünd see noch bi hüm wäst, üm sükk wat van hüm ovteeken to loaten – un dat is nu all nägen Joahr her. He hett sükk dormit ovfunnen. He hett sükk inricht in dat neeä Tohuus – so good as he d’ man även kunn.He hett joa sien Seefoahrtsbook noch – un dit is joa blossich een Stää, üm to tööven, dat he dat letzte moal anhüüren kann – up de Herrgott sien Ewichkeitsschipp – bi sien Grete.As he denn sowiet is, dat he sien Piep to Ennen schmökt hett, un de Diek andoahl noa d’ Heim will, dor tutert dat över d’ Woater. He sücht – so as elker Oabend üm de sülvige Tied – de Herrgott sien Schkipp vöörbiseilen. Gediegen – denkt he – de tutern doch anners nich – un will sien Grete all towenken.

In disse Oogenblikk sücht he de Anker fallen – un he kricht van een Stiäm to weeten, dat he anhüüren kann.Tja – de Froonslüü ut dat Seniorenheim de hevvt hüm noaderhand söächt. Funnen hevvt see oabers blods sien koolen Liev – de kann nämich nümms mitnähmen, wenn he up dat Ewichkeitsschkipp anhüürt. Eenzich sien Piep, de Tabakksbüdel un de Sloatjistaang – de hevvt see nich funnen. Bit vandoach särgen de Minschen an d’ Hoaben, dat he de mitnoahmen hett – denn elker Oabend, wenn dat Wäär good is, sücht man Klokk Söäben een Riech lüütji griese Wulken över d’ Hoaben seilen. Un de Lüü an d’ Diek sünd wiß: dat is de Damp ut de ole Koptein sien Piep.

© ee

ewaldeden

Rägendroapen . . .

Rägendroapen . . .

In us Noaberkuntrei steit an d‘ Kanoal een wunnerboaret Boowark ut Frollein Marias Tieden – eelich sünd dat blossich de Resten van dat ole Vöörwaark, de dor so moi in d‘ Land stoaht. Dat Buurnhuus – wat up de Warft dortägenan licht – is in loatere Joahrn upsett wuurn. Dat Waark wee as Domänengood an een Buur verhüürt.

In lange un sture Doagen ween dat stollte Ploatzen – oaber as dat so goahn is mit Buurn un Land in us neeflüchtige Tied – dat Utkoamen wuur jümmers leeger. Well sükk nich för de Masse verbuugen leet, de kunn bold up sien Hoff verschmachten.

Un so is ok disse Domäne as Stoatsgrund utmustert un verköfft word’n. Dat geev in Ollnbörch ov Hannower joa wäär Pinun-sen för de een ov anner neeä Stoatskarosse.

De Amtsperson’n hevvt joa wiers nödiger, dat man hör mit ’n blengerigen Steern up veer Röä dör de Gägend krüdelt – as so’n poar schmachtich Landlüü een Lääven oahn Nod. Liekers – de Domäne har een neeän Eegendöömer un wee joa nu keen Domäne mehr.

Van de ole Pächtersfamili stunn de Dochter noch in d‘ Lääven. See har dor jümmers noch hör to Huus. Dat ganze Bild wee een Eiland to’n verpusten – een Paradies in een wöösten Welt. Mit’n lüütjien Teestuuv för de Minschen, de vöörbi keemen – mit een büld bunte Vöägels buten, in alle Grött’n un Klöären.

De neeä Eegendöömer har oaber ’n büld Frünn’n, de aal scharp up dissen blanken Steen ween. So is denn ’n Brett upstäelt wuurn – un dat ganze to Papier updeelt word’n.

De een kreech de grode Schüür – üm irgendeen Spiegöäkenkroam uttostelln – in de Burseldeel wuur een ole Schmää inricht, un de lüütji Teestuuv bleev bi de Pächtersdochter. Bi de neeä Eegendöömer in d‘ Kantor seeten ok woll Lüü, de keen Middelschott in d‘ Nöäs harn.

Wo anners will man sükk verkloarn, dat see in de groode Schüür över de Utstellung een düüret Teltdakk intrekken leeten. Nu kladdert dat rötterige Schüürdakk stilkens up dat Telt. Een Minsch mit Bott för Denken in d‘ Kopp har wiers för de Doalers dat Schüürdakk in Richt setten loaten. As ik all sächt hevv – dat fäälend Middelschott in d‘ Nöäs.

So – ov hoast so sücht dat ok bi dat Teestuuvendakk ut. Annerletzt seeten een poar Froolüü van d‘ Landvolkvereen bi Koffje un Koken wat to beschnakken. Doran köänt ji sehn, dat de Pächtersdochter weltlüftich is – in de Teestuuv givt dat ok Koffje. Minnoa Südhoff moal jüüst mit bunte Wöör Biller van Rägen up een drööget Land – up hör letzde Reis wee see in d‘ Sudoan wäst – as dat buten mit een gewaltigen Dönnerschlach anfung to geeten. As ut Emmers full dat Woater van boaben doal. Man stäel sükk de witte Koffidisch vöör – de bruunschwaart Koffje in dat düüre Porzelloan – un van de Dekk drüppelt dat Woater in de Taasen. Nümms wuss ov dat Malör so richtich wat to särgen – blossich Minnoa Südhoff – de har moal wäär aal in d‘ Grääp. Kiek – sächt see – nu köänt ji de Ungerechtichkeit in d‘ Welt sehn – in d‘ Sudoan verdrööcht de Natur –

un hier strullt de Herrgott us all in d‘ Koffje!

©ee

Wat is los mit de Eer?

Wat is los mit de Eer?

Wat is los mit de Eer?
Ikk kann see bold nich mehr kennen.
Överall geit see tokeer,
as gung dat mit hör to Ennen.


De Woater de stiegen bold häävenshoch an,
de Fischken versuupen —
Voagels faalt eenfak in Dodenbann
un de Minsch deit de Düwel in d‘ Mors rinkrupen.


Dat lett mi, as wenn wi van d‘ Heergott verloaten,
wiel Minschheit wat deit, wat so nich geböört —
dat dücht mi, as har us de Schwaarte to foaten,
un nümms sükk över sien Doon mehr verfäärt.


Dat is mi, as wenn wi keen Minschen mehr sünd,
as wenn wi ut Steen mit doove Oohrn —
as wenn us Geföölen to Iis worden bünd
un wi nich mehr weeten, woarüm wi geboorn.

© ee

Wor is d’ aal blääven …

Wor is d’ aal blääven …

Een lange Reis geit nu to Ennen
van wiet her dreef mi dat noa Huus
ikk hoap up Minschen de mi kennen
un flücht vöör frömmdet Woordgebruus

ikk hööch mi up mien Modersproak
fööl all de Waarmte strieken
bün blied dat Weltens griese Doak
vöör dit Gefööl deit wieken

doch as ikk dör de Stroaten steuster
söök vertwiefelt Kaark un Krooch
maark ikk dat ikk vergäävens leuster
un mi mien Hoapen drooch

hier is nix mehr ut mien Besinnen
is nix mehr wat mien Denken eit
ikk kann nu wüggelk nix mehr finnen
blods Koal de mi up d’ Föölen schleit.

© ee

Dat deit us Modersproak nich good …

Dat deit us Modersproak nich good …

Wenn dat vandoach üm us Modersproak geit verwachten de Minschen ton gröttsten Deel een bietji verschroaben un knustich Charakterkoppen as Schrievers un Schnakkers. Well mit Plattdüütsch buten de Dör van sien eegen Koamer geit, de moot sükk foaken so gääven, as wenn he nich heel dääch is.

Denn – Plattdüütsch is doch wat van Güstern. Well denn Plattdüütsch as sien Sproak ankikkt, de kricht mennichmoal blods Bott up de Büün, wenner man hüm van buten all ansehn kann, kann, dat de Mester in d’ School dat düchdich stuur mit hum har. Dat is bi de meesten de Platt schnakken wiers nich so – un bi de, de mit Plattdüütsch noa buten goahn all gannich.

Dat leege doaran is blods, dat een büld Plattschnakkers un Schrievers sükk dornoa gääven, um överhaupts een bietji Bott up de Büün to kriegen.

‘Einfältig, leicht zurückgeblieben und unbeholfen müssen die Figuren erscheinen – dann können wir sie einbauen’,

dat hett mi moal een sächt, de in de Medienwelt wat to särgen har.

‘Intelligenz und Zeitnähe ist auf dem Gebiet nicht gefragt.’

Kiek, hevv ikk bi mi dorcht: nu weets du dat joa ok, un hevv mi to glieker Tied froacht, wat ikk mit mien Weeten denn nu anfangen kunn.

Leeve Lüü, de ji över de neemodsch ‚Medien’ as dat vandoach heet, regeert – pakkt jo kruuset Denken bi de Sied un loat mehr Plattdüütsch to. Ji schöält jo wunnern wu de Plattdüütsch Schrievers un Schnakkers up de Höächt van de neeä Tied sünd – ok wenn see ov un to in een stillen Stünn’n mit hör Mors bi Oma un Opa in d’ Sofa sitten üm sükk van d’ Olldachsgedrüüs to verhoalen.

 ©ee

Knüppelschmieters un Teppichwächluukers

Knüppelschmieters un Teppichwächluukers

Vöör een langen Riech van Joahren – ikk weet heel nich mehr, wulaang dat all her is – leep tomoal een neeäd Word dör dat Land: Mobbing! Well kunn dor van Klara un Otto Normoal wat mit anfangen? Bi mi wee de eerste Reakschoon: Wat een grääsich Word. Dat Gefööl is in mien Kopp ok blääven – ovwoll ikk eelich fiks hen un herdenken kann. Een grääsich Word is dat för mi vandoach ok noch – blods dat, wat dormit beteekend word – dat is noch een heel Ennen grääsiger. Ikk hevv dat denn so mien Lävenspadd lang in d‘ Ooch hollen – bin wiet dör de Welt lopen – hevv foaken Hollstopp moakt un Biller van de Liedensgeschichten – de disse Düwel, de mit Dööpnoamen Ovgünstich heet – so anröört hett. Stünnenslang hevv ik Minschen tohört, de mirden in dat Füür stunnen – utbraant an Liev un Seel.

De Troanen, de mi mennichmoal in d‘ Oogen stunnen, kunnen de Brannichkeit ok nich utlöschen. Villicht – ov wat säch ikk – säker käent de een ov anner van jo dat Gefööl, he will barchup – un sien Beenen trääden de Grund unner sien Footen jümmers wäär wäch. Wenner di dat moal so geit – kiek di moal üm – dat is nich de Grund – de is meest fast un stäbich. Achter di steit een, de lukkt an de Teppich, up de du steist, un hööcht sükk, dat du an fluttern büst. Ikk mach di blods toroaden: Faang nich an to balangseeren – dat moakt di krank. Bliev stoan – un wenn disse lüütji Düwel di an sükk ranloaken hett – denn galler hüm in sien jachternd Muul ’n dikken Körken. Tomoal hest du Ruh!

Ov noch een anner Bild – van dat ikk överall, wor ikk henkoamen bün, een hangen sehn hevv – een Minsch hett een langen Padd vöör sükk – an d‘ Ennen steit een un wenkt un röpt stilkens: Hier mutts du her. So een lütten Armin Hary word in di woak – un du bösselst los as een Mallen. Nägen komma nägen hest du in dien Kopp – wiel – du wullt joa noch ’n bäten flinker wääsen as disset Loopwunner. Hest de eersten Trää good achter di brocht – fleegen di tomoal Knüppels in d‘ Wäch – de lütji Düwel mit Dööpnoam Ovgünstich hett näämich duusend Süsters un Broers – as so een Springbukk mutts du dor över wäch.

Wiel du oaber joa bi di in ’n Kopp keen Martin Lauer, sünnern Armin Hary büst – geit dien Loperee heel un dall in d‘ Büks. Wenner du denn nich över di brengst een van de Knüppels to griepen un trüchtohaun – wiel moal een wat van de rechter un de linker Waang schrääven hett – goa eenfach bi d‘ Sied un nääm een anner Padd – denn ankoamen deist up disser Wäch nii nich – un Minschen de ut Buulen un kört Stäen bestoan – de will so nümms sehn.©ee

F.D.P. Stadtverband Jever

F.D.P. Stadtverband Jever

Soaterdachoabnd har ik Gelägenheit to een Be-driifsbesichtigung.

Jewersch Liberoaln harn mi to hör Martinsäten nööcht. As dat so Traditschon is, givt dat ingangs de Adventstied Goosbroaden mit wat dorbi. De neeä Schlöttkrooch har man sükk ditmoal as Etablisse-mang utkeeken. Well nu luuthals denkt: Dat käent man joa – de Honoren hukeln dor up een Hoopen to fräten un suupen – de licht heel un dall verkeert. Liekers kunn de Kring sükk wat för Liev un Seel bestelln – de Krööger un sien Lüü mooten joa ok lääven, un tominnst dat elektrisch un de Waarmte betoaln. Anners har man joa up de ole Maarkt tohoop koamn kunnt. De Ploatz har sükk säker över een bietji Lääven hööcht.

Oaber dor buten wee Kalli Harms vöör Klöämich-keit wiers nich to de Höächte uploapen, as dor binn’n – in Jakobus Eden sein beste Stuuv – dor har hüm denn ok de Rodwiin niks hulpen.

Dat lüütji, schmukke Foahrtüüch F.D.P Jewer hebb ik in de „Remise“ ok as gooden Ünnersatz för Gemeendpolitik kenn’nläärt.

Mi dücht dat so’n spierke as een verdreiden Kroam. Solaang de Parteiminschen ünner Dakk un in d’ Drööchte stoaht, un hör Frachtwoagen beschikken, is dat een Bild. Schuuwen see denn de Dören oapen, un foahrt dormit los, kummt dat Deert furrs in schlengern – as wenn de Stüürmann sien Fuuk vergäten hett – dat he duun is, mach ik nich denken. Dat wee joa een Unglükk.

Oaber irgendwat wee liekers in de Kring dor binn’n nich rund. Ik hebb een Bedriif to sehn kräägn, in de een Leärjung de Boas is – un dat is de Bredullje. Wenn de jewersch F.D.P. tüschen Müürn tohoop is, krein de Henn’n as een krägeln Hoahn, un van de Boas is niks to hörn – un buten schall he för de ole Henn’n dat kreien doon. Ik froach mi blods, woneem schall he dat köän’n? Wor he doch man jüüst anfaangt sükk in Windeier lärgen to öven.©ee

Noa de Woahl . . .

Noa de Woahl . . .

Dat Vöörjoahr trukk in d‘ Land – in de groode Stadt – dor glieks vöör de Bargen – seet man to regeern.

Dat Footvolk in dat wiede Land Neddersassen har an een grieseligen halfwitten Winterdach mit hör Krüüzen – de see up een Plakkzädel moalden – fastlächt, well dat särgen vöör de tokoamen Tied har.

Nu seeten de Schnakkers tohoop un ballerden sükk de Wöör üm de Oorn. Well an luudsten kreinen kunn har haost all wunnen.

As dat nu moal so is in d‘ Lääven. Jedeneen meen, sien Tohuus, de Kuntrei, de hüm in dit Koakel-rundum stüürt har – bruks de meeste Stöän.

Dat kunn ok jedereen begriepen – dat is joa een olen biblischen Erkenntnis: dat Hemd sitt nörder an d‘ Liev as de Jakk.

Dor hevvt sükk ok aal mit ovfunnen. Man hör denn in dat moie Schlött – wat dor an d‘ Lien licht – tovöörderst richtich spitzkantich, schkaarpschläpen Hochdüütsch dör de Lücht fluttern.

De een wuß dit to vertelln – de anner anners wat. Wenn dat hen un her to Ennen wee, harn de Minschen buten woll wat hört – man – verstoan un begrääpen har dat foaken nümms so recht.

Dat leechste bi dit Spillwaark wee noch – jeden van de Schnakkers meen – un dat glööven de meisten bi sükk ok wüggelk – dat sien Soak de wichtichste wee.

Is minschlich – ov wat wullt dor anners to särgen? Nu geev sükk dat eensdoachs dat vöörn an d‘ Kateeder een Minsch ut Ossfreesland stunn, de irgendwat to vertellen har, wat sien Heimoat un de Minschen in dit moie Land angung.

Wiel – Ossfreesland – up jeder Plattegrond is dat noatokieken – hört politisch ok to Neddersassen.

Dit Vertellen – dat mook he up platt – wiel dat sien Modersproak wee. Blods ditmoal seech de Soak rein verdreit ut – buten in d‘ Land kunnen de Minschen verstoan wat he ut sien Halsgatt rutleet – binnen in dat hooge Huus keeken de meisten sükk an, as wenn see särgen wulln: Kann nix verstaan. Disse Spröäk käent joa hoast jedereen all ut sien Kinnertied.

Un in de achterste Riech – dat kunn man ganz düdelk hörn – sää doch verrafftich een to sien Noabersch: „Warum hat man uns nicht informiert, daß wir einen Gastredner aus Grönland haben!“©ee

Moot dat so wääsen?

Moot dat so wääsen?

Schrieven is nu moal mien Paneer – ji weeten dat wiers jo all. Liekers ov sükk dat üm een Bedrüüs dreit, wor de Minschen sükk vöör Lachen buugen – ok villicht moal bi de een ov anner Froominsch een Drüppje in d’ Ünnertüüchs geit – ikk loat mi dries nich van ovbrengen, mit mien Wöär Biller to moalen, wenner dat Gedoo schwaart un hoakelich is – so as nu. Us Mester in d’ School hett us moal wat wiest – wi hevvt bi hüm ok een büld anner Kroam läert – he wee een gooden Schoolmester – oaber disse een Soak, de paast vandoach in d’ Bild. Us Mester har een Kompaß up d’ Katheder lirgen – he kunn de drein as he wull – de lüütji Noadel wies jümmers in een Richt. De Erdmagnetismus mook dat – sää he.

So – un nu drüssen wi mit een Stükk Machnetiisen dor buten ümto foaren. Ji, de ji noa d’ School goahn sünd, weeten all wat denn passeer. De lüütji Noadel schakker hen und her – see drei sükk as een lööpschen Hund – jümmers mit de Spütz achter dat Stükkji Iisen to. Kiek – un so geit dat up Stünnens us Politikers. See drein sükk stiäl noa dat Scheetiisen, wat de Billy Jenkins Verschnitt dor up de anner Kant van dat groode Westenwoater in sein Füüsten hett, un dormit dör de Lücht weiht. Ikk hevv moal so een bäten üm d’ Ekk luurt – ikk wull doch weeten, woarüm he dat deit. He sächt in een Tuur, he muß sükk verteidigen – un ikk moot särgen, dat is woahr! Oabers nich tägen Angriepers irgendwons buten – so as he us dat wiesmoaken will – nä – ikk hevv up sien Böän keeken. Dor licht sovöäl Munition – wenn he de ünnern nich boald verballern deit, denn brääkt hüm sien eegen Huus tosoamen. Un so as wi Minschen nu moal sünd – bevöör sien eegen Huus utnannerflücht, stäekt he leever gau een anner Huus an. Wenner dat denn düchtich luntjiet, röpt he de Noabers mit Woateremmers to Hülp.©ee

Mit Verstand bi de Aarbeid . . .

Mit Verstand bi de Aarbeid . . .

Mit us Weertschkupp sücht dat in de letzde Joahren joa man schroar ut. Liekers givt dat bi us in d’ Land jümmers noch mehr Milljonääre as Aarbeidslosen. Up de groode Hümpel Pinunsentosoamenkraaber is us Regeerung man bannich stollt – ovwoll – bi hoast fief Milljonen Minschen oan Aarbeid mussen sükk de Politikers eelich dodschoamen – oaber wat schall dat – wat man nich läärt hett, dat kann man ok nich köänen. Kanns joa nümms düll üm wääsen.

Dat Stempelgeldheer besteit joa nu nich mehr blods ut dat geistich minn Footvolk. Nää – een heel büld Studeerden gehöörn all dorto. So har dat ok een jungen Dokter droapen, de sükk up de Gynääkoloogii inschoaten har. Van Huus ut seech dat mit Doalers man leech ut bi hum – mit een eegen Ordinatschon inrichten wee nix. Sien Öllern ween nämich blossich lüütji Aarbeiderminschen.

In jedet Krankenhuus, in dat he sükk vöörsteäl, seech dat mau ut. Meesttieds leepen dor mehr Dokters rüm as Patschenten. De Dokters, de denn noch in Dennsten ween, harn all aal een langen Hals – wiel de Brodkörf so hoch hungen.

Elker Dach frooch he bi d’ Aarbeidsamt noa een oapen Stää in sien Boantje – oaber moantenlang wee nix van dat. Sien Pans wee all so leddich – he har de Schnuut vull van d’ schmachten. Moandachs mör-gens schufft he wäär los noa d’ Aarbeidsamt, un frocht de junge schniegelige Fendt, dor achter de Kantordisch, ov he denn keen annern Stää free hett. Dat eenzichs wat ut de Hülpsbräägen rutkummt, is een Stää as Moaler. De hett us Froolüüdokter denn ok furrs annoamen. Wat de Minsch achter de Kantordisch son bääten an de Dokterverstand twiefeln leet. He denkt, de Koart bruks gannich so wiet wächlärgen – de Akemiker is mörgen doch wäär hier. Schietendiedel – anschääten har he sükk mit sien Denken. Wat dor oabers noa veertein Doach ansuust kummt is de Moalereeünnernäämer. He will weeten, ov dat noch mehr aarbeidslosen Gynääkoloogen geev – liekers woveel dat ween – he wüür de aal up Stää instellen.

De Dokter, de man hum vermiddelt har, wee as Moaler een Scheenii. Har he hüm doch henstüürt een Trappenhuus to tapezeern. De Kundschaft wee woll nich in Huus wäst – oaber de Dokter har doch verrafftich dat heele Trappenhuus dör de Breefschlitz tapezeert.©ee