Still Freedach . . .

Still Freedach . . .

Still Freedach is d‘ in Minschenhuusen

nümms froacht, wat dat woll up sükk hett

aal loaten’s d‘ Spoaßvergnöägen suusen

nümms sücht de Heiland dor an d‘ Brett

Keen een de sücht sien blöderk Düür’n

keen een de föölt sien Pien in d‘ Haart

see schmieten Biller an de Müür’n

vergääten – witt is hellerder as schwaart

Jeden meent mit veel Spektoakel

deit he Minsch un Eer een goodet Waark

mit Stillheit un wat minn Gekoakel

is d’ wat man deit, noch moal so stark.©ee

ewaldeden

Jan Kloog

Von ewaldeden nach den Hochdeutschen Notizen der Marlene  (Libelle) Stamerjohanns und ihren persönlichen Erinnerungen an die Geschehnisse in ihrer Kinderzeit an die Anstalten von „Weenen“ im  Landkreis Ammerland von mir ins Plattdeutsche umgesetzt ...

ee

Jan Kloog

De Moorpadd bukkelt un mullt lang vöör sükk hen an d’ Küstenkanoal.

Dor achter sticht dat Hochmoor liek an

Boaben steit Jan un tööft. Dat is de achuntwintichste August nägenteinhunnerdveertich

Föör Jan oaber is dat de tweeunszäßtigste Dach un vandoach, dat weet he, geit dat üm sien Lääven.

De Sünn klautert mit hör lächted Weeten över dat ovtörfte Moor.

Jan steit breetbeenich dor – sien bruune Linnenbüx schall hüm nich up de Footen fallen

He steit fast in de köölige Fuchtichkeit.

Jan is tein Joahr old. Jan lustert up de Moorpadd andoal. Jan tööft.

Dorbi räkend he.

Elker Mörgen räkend he so.

Dat is vandoach de tweeunszäßtigste Dach. Särß moal söäben Doach har dat Schoolfree duurt.

Denn keem Sönndach.

Denn keem Moandach un dat is nu twintich Doagen her. Twee Sönndoagen sitten dor noch in, denn hevv ikk achtein Moal in d’ School fäält.

Un vandoach is Sönndach.

Verleeden Sönndach hevv ikk twalf Moal fäält.

Dor keem de Schoolmester.

De hevv ikk nich glieks spitzkräägen, wiel he to Foot keem un blossich een lüütji Mullwulk achter sükk antrukk.

Dat gung so:

„Moin Jan.

Wo geit di dat?“

„Allerbest, Heer Schoolmester“

„Un wu geit dat dien Moder?“

„Allerbest“

„Un dien Voader?“

Ok allerbest, Heer Schoolmester.“

„Un woarüm kummst Du nich noa d’ School?“

„Ikk weet all allens, Heer Schoolmester“

„Soso. Denn büst du Jan Kloog.“

Denn wee de Mester över dat ovtörft Moor strumpelt, wor Voader un Moder hüm all tomööt leepen.

De Mester har schnakkt, un Voader un Moder harn blossich nikkoppt.

To d’ Vespertied, as de Öllern van d’ Törfstääken un Törfringen trüchkeemen, sään see nix.

Eergüstern is een in d’ Huus koamen, de veel to särgen hett.

Dor har ikk ok all söbentein Moal fäält. De hevv ikk glieks sehn.

De keem mit sien Foahrrad de Moorpadd hoch, un trukk een grooten Wulk achter sükk an.

Dat wee so:

„Heil Hitler, Johann, ikk bün de Dörpsbuurenföörer.

Woarüm büst du nich in d’ School?“

„Ikk weet all aal, Heer Föörer.“

„So. Wat weets du denn?“

„De Bookweeten steit, de Steenen faalt un de Appels köänt in d’ Kanoal schwemmen, Heer Föörer.“

„Soso. Un wat weets du noch?“

„Dor achtern is Holland.“

„Soso. Weets du ok wor dien Öllern sünd?“

„Hauptsoak, see weeten sülven wor see sünd, Heer Föörer.“

De Föörer har Läärstäävels an, un is dormit över dat ovtörft Moor steustert.

He hett stilkens ropen: Heil Hitler, Heil Hitler. So hett he stilkens ropen.

Dor ween an de Dach tominnst ünner füfftich Lüü an d’ Törfstääken un Törfringen. Un nümms hett hochkääken.

„Heil Hitler, Johann“ sää de Föörer un poas in de Kurbels.

„Hauptsoak gesund“ har he hüm achteran ropen. „Hauptsoak heel un gesund.“

As de Föörer wäär in sien Föörerhuus bi sien Föörerfroo wee, sää he to sien Froo: „De Jan van d’ Moor de hett see woll noch aal – oaber nich aal in een Riech. De hört in d’ Verwoahr un nich in de School.“

Ikk schall woll de Gauleiter Bescheed särgen un de Amtsdokter anfördern. Ikk moot woll de Mester een poar Froagen över Jan stelln, dat de Gestapo kummt un hüm ovhoalt.“

He, Jan, hett allens säker hört – he kann dat Denken hörn, glieks wenn een sien Denken denkt. Un de Föörer in d’ Dörp denkt noch veel gefaarlicher as de up dat Bild in de School.

To d’ Vespertied, as sien Voader un sien Moder van d’ Törfstääken un Törfringen keemen, har Moder de Hannen vöör hör Oogen hollen, un Voader har hüm siene groode bruune Hand up d’ Kopp lächt.

He kunn hör Denken hören.

„Nümms un keen Minsch schall mi finnen“ – dat ha he hör sächt.

Dat wee eergüstern an d’ szäßtigsten Dach.

Oabends har he sien Schrievtoafel ut d’ Schooltaasch hoalt, un de buten an d’ Lucht holln.

Doarup stunn:

Dat Holland

dat Deep

de Sood

un denn noch:

de Wilgenkörf

dat Reep

de Sicht

Bookweeten

Föör dree Doach jümmer veer Appels

Denn har he up de Toafel speet un de Worden wächwischt.

Binnen geev dat Bookweetenpannkook mit Spekk.

He har Voader un Moder dankt föör sien Lääven, un dorföör dat he soveel wuß. Denn har he sien Stroosakk upschküddelt, un in d’ Nacht een büld Luuden van d’ Moor her hört.

Sien Ollen oaber sään nix.

Güstern, an d’ eenunszäßtigsten Dach, wee he heel froo buten. He muß sien Verstääk kloarmoaken.

Nu is dat Verstääk kloar – in d’ Moor in de deepe Sood. Un nümms un kien Minschke kunn de Dekkel van de Pütt hochtilln.

Dat wee so:

Toeers de groode Flint, de in d’ Mirden de Busten hett, dör d’ Hochmoor droagen – up Holland to – nich heel bit Holland – blossich bit noa d’ Arper Deep – nich heel bit noa d’ Arper Deep – blossich bit up dat Gröönland dorvöör.

Dor an de breede Schloot – dor is dat deepe Sood

mit de Eekenholltdekkel dorup.

De Dekkel hett een Grääp ut Iisen de twee breede Hann’n umschluten köänt.

De is van ünnern dör de Planken dreeven.

As he trüchkeem stunn de Sünn all scheef an d’ Hääven.

He is laang nich mehr in d’ Hochmoor wääsen,

dor kunn d’ geböörn dat dat Moor een Minsch mit Steen inschlook, de nich leuster worhen he sien Footen schoof, ov wenn he nich doran denken dee, dat dat Moor aal särß Stünn’n dreef up Holland to.

Bi Neemoand kann man sükk ok stuur verlopen.

Dat har sien Voader hüm sächt, de wee joa Hollandloper.

Denn de Wilgenkörf.

Deep ünnern up de Grund de langste Reep de up d’ Deel hung.

Dor boaben up denn dree moal veer Augustappels. Veer föör elker Dach un föör dree Doach.

De Sicht van d’ Brett langen, boaben up lärgen un mit de Körf noa d’ Bookweetenfeld joagen, een Arm vull Bookweeten sichten, een Pupp van binn’n un mit Sicht un Körf över d’ Hochmoor Richtung Holland droagen.

Nich heel bit noa Holland – blossich bit an d’ Arper Deep – nich heel bit noa d’ Arper Deep, nich heel – blossich bit up dat Gröönland dorför, in dat he de deepe Sood wuß. Dor har he denn de Bookweetenpupp in d’ Gras lächt, de Sicht, de Appels un upletzt dat Reep.

Allens de Riech noa.

Dat een Ennen van d’ Reep mit een Aachtknütt an de iistern Greep van de Eekendekkel fastmoakt, de Hochkant an de Pütt stunn.

Mit dat Reep de Deepte van de Sood utmääten,

un up Moat de Flint mit een Poahlstik fastmoakt.

Dat sünd Seemannsknütten – de har sien Voader hüm wiest.

De wee joa Frömdlöper in Holland.

Van dor foahren de Schkeepen bit noa Kap Hoorn,

wor de Kinner ok up bloodfööt noa de School goahn dürden.

Toeers noa Holland stallen un denn noa Kap Hoorn –

wenn he groot is.

Nu de Dekkel drein un hüm wäär hochtillen, nich heel – blods sowiet dat de Grääp in de Sood wiest.

Denn de Steen in de Sood schmieten,

de bummelt akkroat twee Footen över d’ Woater.

De Appels achteran schmääten.

Denn wee he in d’ Sood klautert.

Jümmer moi noa de Riech.

De Sprossen van de iistern Ledder de in de Deepte föört mit Bookweeten ümwikkeln – so kann he week hukeln in sien Verstääk.

In de särßste Spross kummt dat Övers föör de Steen.

Up de daarte Spross har he dat Reep greepen un sükk ovseilt.

He kunn up de Flint sitten as een Rieder up een lüütji Peerd – blods nich so week.

Mit de Footen kunn he an de Appels langen.

Nu wee dat aal good – un he klauter ut de Sood üm de Dekkel doruptoschuuven – nich heel, anners wüür he de joa nich mehr rünnerkriegen.

Wenner de to is, kricht de nümms un keen Minschke wäär up.

Nu is dat Verstääk kloar.

De Sünn stunn nich mehr över Holland.

He muß över de Heid trüchlopen.

De Körf in de Deel stelln un de Sicht an d’ Brett hangen.

To Vespertied, as sien Moder un sien Voader van d’ Törfstääken un Törfringen keemen söch sien Moder twalf Augustappels un sien Voader dat lange Reep.

Wiel he hör Denken hören kunn, sää he: „Nümms un kien Minsch word ni nich dat Reep un de Appels finnen.

Denn geev dat Bookweetenpannkook mit Spekk.

Dornoa hett he sien Stroosakk upschküddelt.

Bi Nacht keem Schnakken ut d’ Moor. Een büld luude Worden.

De Öllern sään nix.

Un nu is Sönndach un de tweeunszäßtigste Dach un he steit hier över de pukkelige Törfmullpadd un tööft.

Heino Reil, de harn see ok ovhoalt an een Sönndach.

Mit een groodet schwaarted Auto – so van sien Moder wäch.

Dorbi har Heino nich moal mehr een Voader hat – de har een Kugel ovkräägen.

Dat wee noch vöör d’ Schoolfree. Dat wee vöör akkroat achtunnängzich Doagen.

Heino de wee ok in d’ School sittenblääven,

he muß jümmers de sülvige Klaass noch moal moaken,

dorbi wee he blods wat schwöörder un wat stäviger as de annern,

un nich so flink as de annern – oaber anners wee he leev.

De hevvt see in d’ Verwoahr in Wehnen dodmoakt, veertein Doach hett dat duurt.

Aal Lüü hevvt dat wußt – sien Moder wuß dat ok – blossich, de kunn dat nich glöven.

See stunn elker Mörgen bi d’ School vöör d’ Richel to wachten – ok noa de School – eelich stunn je jümmers dor.

Un he, Jan, wee ditmoal ok nich versett worden.

Dorbi wuß he doch allens.

Oaber jümmer, wenn he de Mester up een Froach antern wull, fungen de anner Kinner an to lachen.

Ochher – wat wuß he nich allens … in d’ Moor givt dat Planten de frääten Deerten de fleegen. So as Fleegen fleegen. De hevvt Liim an de Blöä, dor fangen see de mit, un ünnern in d’ Moor frääten see de up.

Bi d’ Moorbrannen is de heele Törf heet un düchdich Rook trekkt dor.

Oaber in d’ Moor läävt ok een Füür, dat iiskollt is un nix verbraant.

Dat Füür kann hen un hersuusen över dat heele Moor, un ov un to deelt sükk dat Füür un kummt bit vöör de Moorkoat.

Denn schient dat dör de Busten un wenn man heel saacht is schakkert dat Füür un dat Moor blaart.

Un net as he dat in d’ School särgen wullt har, fungen de annern an to guffeln.

„Das ist das Irrlicht“ sää de Mester.

„Das Irrlicht, das Irrlicht“ laachen de Kinner un dries har he sien Ökelnoam wäch.

„Irrlicht, Irrlicht“ särgen nu aal an hüm, dor kummt dat „Irrlicht“.

Un een Fleut ut Reit hett he sükk moakt, dor kann he de busige Wind so noafleuten, dat de Rohrdommels upfleegen.

Un een Lärche hett he handmakk – de sticht in d’ Lücht un blivt dor stoahn oahn mit de Flöägels to wirren, un dat Moor drifft doch aal särß Stünnen up Holland doal, netso as Ebbe un Floot.

Dat kummt van d’ Moand, hett sien Voader sächt – un bi Neemoand rägend dat Moor van ünnern noa boaben.

Dat hett he mit eegen Oogen sehn bi dat groode schwemmend Land.

Nümms in d’ School glövt hüm dat.

Un wenn de Lüü dat Moorbrannen nich moaken, denn wasst ok keen Bookweet, van de Moder jümmer ‚Bookweeten Janhinnerk mit Speck moakt, Sönndachs.

Un dorvan rükkt he jümmers noa Rook in d’ School. Moandachs.

Denn särgen de annern: “Smoltmors, Smoltmors”.

Wenn see hüm doch blods schnakken leeten, denn wee he ok nich sittenblääven.

Eenmoal hett he Moot foat, dor hett he sükk mäelt, un de annern harn wäär „Irrlicht“ ropen, un he muß sükk oahn Antern to köänen wäär hensetten.

„Oaber ikk weet doch allens, Heer Schoolmester“ har he sächt, un de Mester har antert: „Jan, du weets woll allens – du weets blossich allens anners as de annern.

Un as de annern Kinner wäär ansetten to lachen, har de Mester blods sächt: „Weest still“.

An de letzte Schooldach vöör Haarstfree goahn wi aal in d’ Moor to Törfringen.

Nu steit de Sünn all temlich boaben, bold kummt dat schwaarte Auto. Dat weet he wiers. Tomoal hört he sien Haart bubbern.

Un wenn see mi doch to foat kriecht – un wenn see doch de Dekkel hochtilln köänt?

Denn schnie ikk eenfach dat Reep twei.

He bösselt in de Moorkoat üm de schkarpe Sicht to hoalen, dormit he dat Reep ok tweischnieden kann.

He kummt ut de Deel wäär noa buten – twee Trää

In d’ rechter Füüst hollt he de Sicht – un vöör sien Footen sitt de Lärche.

See luurt to hüm hoch – sticht piedelik in de Lücht un blivt stuv boaben stoahn, as sükk de Sünn hochkant stäelt – ut de Wulken wassen iistern Trappen – tüschen de Wulken haangt een Reep andoahl mit een Achtknütt.

Dor wor Hääven un Moor inanner övergoahn un dor wor sien Öllern wääsen mooten – dor hoalt dat Moor sinnich de heele Hääven to sükk her.

Un van vöörn van d’ Moorwäch kummt een grooten bruunschen Törfmullwulk an – oahn Auto, veel hooger as de Moorkoat un veel hooger as de School un noch veel hooger as dat Huus van d’ Moorvogt.

As Jan net särgen will „nümms un kien Minsch“, dor hett he all sien heelet Bekk vull Törfmull.

Dorvan moot he gräsich knücheln.

Van sülven dreien sükk sien Footen dorhen, wor noch keen Mull is – wor de Lücht noch schier is – noa d’ Hochmoor hen – un he löpt in d’ Hochmoor rin – jümmer dwarß noa Holland, över dat Gröönland, an d’ Soodverstääk vöörbi, üm dat Aper Deep ümto, jümmer liekut up Holland doahl – jümmer up Holland doahl – up Holland doahl …

©ee

De Nachtuul vanne Küst 

ewaldeden

Vergöäkelt …

April April …

Eenmoal in d’ Joahr – jümmers de eerste Dach in d’ Aprilmoant – faalt een Süük över de Eer. Jeden Minsch will de anner vergöäkeln un vernaarbruuken dat dat man so stufft.

Woneem dat kummt, dat weet ikk nich. Dor moot ikk moal ünnerdörkrupen – villicht koam ikk joa an de Wuddels ran. Ov ikk loat dat eenfach, denn de Minsch moot joa ok nich aal weeten – wiel he joa keen neeschierigen Höönermors is.

Liekers – ikk hevv dat in mien Lääven foaken genooch sülven doahn – oahnungslos Minschenkinner mit Kattuun in de April stüürt. Je wieder dat wee, ümso düchdiger hett mi dat hööcht.

Wenn een dat denn sülven moal ankummt, dat man een annern upsäten is, denn hett de eerste Biet so’n Schmoak van een spütter Zitron. So sünd wi Minschen woll anlächt. In d’ Öller givt sükk dat denn meist een bietji, denk ikk. Bi mi is dat up jederfall so, denn ikk kann bi sowat blods noch schmüstern. Dat hevv ikk Ostermoandach wäär faststeält.

Ostermoandach full van d’ Joahr up de eerste April. Alleen dat tosoamenfall’n is doch all Spiegöäkenkroam.

Well denkt an so een hoogen Fierdach an Vernaarbrukeree? Ikk ni nich – wor ikk doch so een eernsthaftigen Keerl bün. Dat moot ikk nu glieks ok moal särgen.

Nu röpt mi an disse Gemengseldach us Frünndin Christoa an. See is van Natur her ok een heel binnerhaftiged Froominsch. See vertell mi mit son bietji flüchten in d’ Stiäm, dat hör Jung us wat brocht har – dat he us nich richtich funnen har – dat he dat buten vöör de Poort hensett har, un dat dat denn gau in d’ Woater muß. Up jederfall wee dat een bleuend Roos ut sien Tuun.

Ikk har joa so niks flinker to doon as noa buten to rönnen – wiel, son moi Geschenk wull ikk joa nich verdröögen loaten.

Ikk kiek an de eerste Poort – luur üm d’ Hörn noa de tweede Poort – schuffel de Padd hoch, ov he de bleuend Roos villicht an de Tuunpoort ovsett hett – niks to finnen. Verdekkselt nochmoal – schull ikk so bi mi – de hett all irgendwell anners mitgoahn loaten. In mien Biersichkeit wee ikk us Noabersdeern woll ok all upfall’n. See reep mi to: „ Suchst du euren Hund, Onkel Ewald?“ Nä mien Deern – anter ikk all een bääten füünsch – ikk söök een bleuend Roos. „Da kann ich dir auch nicht helfen“ kreech ikk noch halv to hörn, as ikk noa dat ind‘ binnerennen luut bimmelnd Schnakkfatt hensuus. Ikk greep mit mien Füüsten de Hörer – een bleuend Roos har ikk woll saachter anfoat – un ut de Droaht krupt mi us Frünndin Christoa tomööt.

„Na – hast du die blühende Rose gefunden?“ In disse Momang is mi Unschülldsengel upgoahn, dat dat binnerhaftige Froominsch mi Kattun gewaltich wiet in d’ April stüürt har.©ee

ewaldeden

Lütten Snack an’n Morrn

Lütten Snack an’n Morrn

Se:

Ob Sommer – oder Winterstiet
von mi to Di, dat is nich wiet.
Ik maak blots klick – denn bün ik dor
un streek Di sachtens över’t Hoor.

Dat warrt nu Dag, nu fleeg ik ut
de Sünn strahlt al von’n Heben
Kümm doch mit mi in Goorn ruut,
denn drück ik Di noch eben.

Un denn breet ik de Flünken ut
un fleeg na Huus, mien Zuckersnuut.

He:

To geern bün ikk Dien „Zuckerschnuut“ …

mir tut’s in Herz und Seele gut …

zu gern bin ich ein Teil von Dir

in aller Tage Taggewirr …

©Gertrud E. +ee©

GE+EE

Zauberzeiten

Zauberzeiten nun auch hier

von meiner Herzensfreundin Gertrud E.

Buchstabenfröhlich bunt gesetzt

Alle Sünnschienkieker- Beiträge habe ich damals um die Jahrtausendwende geschrieben.

Ich war ja bei Marlou der Sünnschienkieker.

Damals gab es hier bei uns noch viele Vögel. Das ist nun leider sehr wenig geworden.

Lest mal hier! Ich glaube, es gefällt Euch!

https://www.plattpartu.de/natur/sunn05_05.htm

Een links, een rechts, twee fallen loaten …

Een links, een rechts, twee fallen loaten …


Vandoach sücht man dat allwäär foaker: Froonslüü sitten tosoamen bi en Klöönschnakk ov vöör de Kist mit de lopend Billers un sünd an strikken. In mien Büksenschietertied seech man hoast keen Moder ov Deern, de mit Hannen in d‘ Schoot seet – överall klipper un klapper dat – strikken – häkeln – stoppen – neien – dat wee meist Huusmusik. Wenn de Köäkenoaben denn dorbi an knistern un knastern wee, un de Sprenkels van dat Füür leepen an d‘ Böän lang – kunn d‘ ok good angoahn, dat de Wichters – liekers ov jung ov olld – anfungen to singen. Een weeken Puustmusik, ov een van de Mannslüü mit en Trekkbüdel, mook dat Bild rund

Mien Kusin Metoa – wat mien Moders öllsten Süsters öllste Deern wee –, de wee joa noch ut disse ollerwelsche Tied. Hör Ansichten ween tiedlööpich – nich dat nu een meent, see wuss nich, wat en Köäkendreier ov en Huulbessen is. Nä, nä – well dat denkt, de hett Metoa nich kennenliert. De wee sowat van weltoapen – sogoar bi d‘ Schlukkdrinken kunn see dat so mennich Kerl hollen. Wenn Visit keem, denn wee see blied, dat see in d‘ Röäkelstool sitten blieven to köänen. Denn see wee noch gannich in d‘ Wesseljoahren, kunn oaver all nich mehr bestich to Foot goahn. De Knoaken, de een Froolüü-Moors breet moaken, ween verschlääten.

Bi Metoa Visit oahn Tee, dat wee as een Froominsch oan Böst – oaber netso höör denn noa d‘ Teedrinken een lütten Sööpke dorto. Laang düür dat denn meist nich, bit de eerste Buddel güüst wee; denn laang Metoa so in Sitten üm de Döörpoal in d‘ Schloapkoamer rin un harr ruckzuck en neän Buddel in d‘ Füüsten. De stunnen dor so up d‘ Grund, moi handwaarm. Well glubsch keek un de Nöäs kruus mook vanwägen de Blööm van de waarme Genever, de kreech körtballerich to höörn: De keen waarmen Schlukk mach, de is en Lekkerbekk. Kiek – un nümms sää mehr wat!

So is dat in d‘ Lääven – brukt blods een Respektsperson wat särgen, un stuuv is dat Gesetz – mach dat ok noch so klüterhaftichs Tüünkroam wääsen. Wenn ji dat so höört, seecht ji all, dat Metoa good mit de Tied goahn is – bloods dat Noadelklappern har see van hör Deernstied an nich ovlächt. Geev nix, wat Metoa nich in Maschken kledd harr.

In d‘ Öller is dat denn in d‘ Kopp bi hör so’n bietji dörnanner lopen. Nich dat see as Dwarßlöper över d‘ Footdeel kroop – nänä; well dat nich mit vöörtieds verglieken kunn, de keem dor heel nich achter.

Blossich Sini, hör Dochter, de stunn dor mirdenmanken, wenn see sää: „Wor kriech ikk blods aal de eenbeenigen Kreechsinvaliden her – Moder strikkt in een Tuur linker Sokken!“

© ee
ewaldeden

Wenn dien Hart swoor is.

Wenn dien Hart swoor is, wenn du keen ornlichen Weg mehr sühst,
wenn Smarten Di verrückt makt,
so, dat du di schicken muttst in anner Hannen as dien egen,
denn gahn dien Gedanken op de Reis na baben.


Heff ik nich allens dohn, wat ik kunn?
Nu sünd anner Lüü an’t Warken.
Meent se dat goot mit mi? Sünd se so kloog, dat se mi wedder toweg bringen?
Mien Hart geiht as’n Lämmersteert –


Gott, du büst de, de ok den Arzt seggt, wat he doon schull, büst ok sien Schöpper.
Lat em op di höörn, geev em gode Gedanken un geschickte Hannen.
Wi sünd ja allsamt dien Kinner, un ik glööv dat, du hest uns leev.
Wo goot is dat, wenn du bi mi büst!


Du hest Gedanken von Freden över uns,
Du hest bloots alleen Leev för diene Kinner un keen Wehdaag.
Willst, dat se glücklich sünd, dat ehr Gesicht hell is von Freid.
 – un is doch so veel Noot op uns Eer –


Ja – ik dröff Vadder to di seggen, ik bün borgen in diene Leev.
Holl mi in dien Arms un – in dien‘ Freden –
so lang, bit de Nacht vörbi is un ik di anlach – in’n hellen Sünnschien –

GE Gertrud Everding
©Gertrud E.

Tüschen Hoosten un Schnuuven . . .

Tüschen Hoosten un Schnuuven . . .

Dat wee de Tied, as mennichmoal noch twee Morsen in een Büks paasen – so tüschen köärtgoan un Neeanfang. De ole Rägeln ween fiefunveertich in een deepet Lokk schmäten wordn – an de Gebruksanwiesung för dat neeä Stoatsgebilde ween de Geleerden noch an schoostern.

Jedereen seech to, dat he dör de Tied keem. De een bäter – de anner wat schlechter. Wat de Minschen aal moakt hevvt, üm up de Been to blieven – vandoach keemst dorför in d‘ Schkapp. In Nottieden sücht man dat ’n bietji anners – eenfaker. Liekers – wi seeten mirdenmanken up dat Karssell, un hevvt us mitdreit. Us Kinners keem dat joa lichter an. Wi harn us faste Regularien. Wee up de Noaberschupp een dodblääven – Truurkoart henbrengn – een Stükkji Botterkoken mitnääm’n. Wee in een Huusholln Konfirmatschon ansächt – ’n Koart henbreng’n – ’n Stükk Botterkoken mitnääm’n. Wi mussen us blossich eenigen, well van us an d‘ Riech wee. Anners gung dat ov, wenn Twee sükk funn’n harn un wullen hör Kroam tohoopschmieten. An Pulteroabend gung’n aal Kinner ut de Stroat hen to Schkandoal moaken. För us wee dat jümmers so een lütt Winachen. De groode Scherbenhopen schull dat Bruutpoar Glükk brengen – un us Koken, Boischies un Brause.

Tägenöver bi us wee Hochtied ansächt. Us Ollen ween aal nööcht mittofiern. Wi Kinner kunn’n de Tieds rein nich ovtööven. Tellers un Taasen harn wi all wäkenlang in de Noaberschkupp tosoamenschluurt. Eenfak wee dat wiers nich, denn wenn an d‘ Steengoot wat ovstöätt wee, wur dat joa noch laang nich wächschmääten. Wi ween oaber joa fliedich – dat Bruutpoar muß doch wat boaden wuurn. De Dach wee dor – un wat kreegen wi middachs to weeten? Vöör de Huusdör pultern dat muß utfall’n – de Bröögamm kunn dat nervich nich verdroagen! Wat deit so een denn eers hieroaden! Nu stunn’n wi dor in us lüütji Hemd, un mussen us wat infall’n loaten. Allto stuur is us dat nich ankoamen. Un wiel wi wussen, dat is nich dat nervige – dat wee de Grannichkeit – keem us Idee ok ut de ünnerste Schuuv. De Oabend keem – in dat Hochtiedshuus wee de Fierderee düchdich an d‘ lopen. Wi seeten mit een Drufel Kinner bi d‘ Noaber an d‘ Schlootskant, un harn d‘ aal in d‘ Ooch wat dor so geböör. De Schlukkbuddels för de döstich Gasten stunn’n buten up d‘ Hoff – in een Balli mit Woater. Van wägen de Köölichkeit. Leverant wee mien Moders Schwaartbranneree. As van dat goode Tüüchs all düchdich wat dör de Halsgatten suust wee, hevvt wi ähm dorför sörcht, dat de Buddels wär een bäten vuller wurden. Jeden van de Jungs struller dor een Ennen in – dat wee denn för binnerwendich. Dat dat buterste ok dorto paasen de, harn wi twee Marmeloadenemmers vull Jauche up de böäverst Trapp van de Huusdör sett, un mit ’n Enn’n Tau an de Dörklepp fastbunn’n. Un denn fungen wi an to pultern. Keen dree Minüten düür dat – de Huusdör flooch noa binn’n up – un een wütrigen Bröögamm stunn bit an de Enkels in Schiet. För dat Bild hevvt wi geern up Boischies un Brause schääten. Vandoach denk ikk mennichmoal – wenn us Bröögamm nochmoal in sien Lääven freet hett – pultern hett he wiers nich mehr van d‘ Programm ovsett.©ee

ewald©eden

Ich hab‘ geplattdeutscht.

Ich hab‘ geplattdeutscht.

Ich hab’ geplattdeutscht mal, ganz doll.
Katt un Uul kann ikk all schnakken.
Mein Opa find’t das richtig toll –
he meent, ikk schull dat woll gau pakken.

Weil – ich hör begierig zu,
geh’ auch wohl manchem auf den Sender,
doch wenn de Öllern wat vertelln,
denn lett man mi tomeist in Ruh
und nimmt mich mit in fremde Länder.

Hör van su mennich frömmd Belääven
und stell mir vieles davon vor –
foaken fleech ikk denn dör d’ Hääven,
steh auch schon mal vorm Himmelstor.

Wenn dat denn aal üm mi wäär still –
aal kiekens in sükk sülven rin –
denn weet ikk wiers woll wat ikk will,
wiel ikk een plattdüütsch Minschke bün …©ee

ewaldeden