Noa Tüschenoan . . .

Noa Tüschenoan . . .

Juchhei – wat flooch dat Land vöörbi –
nu gungt noa Tüschenoahn,
de heele Spoar un Boo dorbi –
aal seetens up de Boahn.

In Rostrup – dor an d‘ Binn’nmeer –
dor geev dat wat to sehn,

de Goardenschoo gung rein tokeer –
dor bruks man duusend Been.

Up d‘ Bus stunn grod in Blau up bunt –
Hans Mewes ut Hoosiel,
in d‘ Bus dor gung dat düchdich rund –
nümms dorch an Langewiel.

Un Monikoa – de goode Seel‘ –
Froo Oelrichs hett een sächt,
de har Geschenken mit un Speel –
un mook dat jeden recht.

© ee

Rägendroapen . . .

Rägendroapen . . .

In us Noaberkuntrei steit an d‘ Kanoal een wunnerboaret Boowark ut Frollein Marias Tieden – eelich sünd dat blossich de Resten van dat ole Vöörwaark, de dor so moi in d‘ Land stoaht. Dat Buurnhuus – wat up de Warft dortägenan licht – is in loatere Joahrn upsett wuurn. Dat Waark wee as Domänengood an een Buur verhüürt.

In lange un sture Doagen ween dat stollte Ploatzen – oaber as dat so goahn is mit Buurn un Land in us neeflüchtige Tied – dat Utkoamen wuur jümmers leeger. Well sükk nich för de Masse verbuugen leet, de kunn bold up sien Hoff verschmachten.

Un so is ok disse Domäne as Stoatsgrund utmustert un verköfft word’n. Dat geev in Ollnbörch ov Hannower joa wäär Pinun-sen för de een ov anner neeä Stoatskarosse.

De Amtsperson’n hevvt joa wiers nödiger, dat man hör mit ’n blengerigen Steern up veer Röä dör de Gägend krüdelt – as so’n poar schmachtich Landlüü een Lääven oahn Nod. Liekers – de Domäne har een neeän Eegendöömer un wee joa nu keen Domäne mehr.

Van de ole Pächtersfamili stunn de Dochter noch in d‘ Lääven. See har dor jümmers noch hör to Huus. Dat ganze Bild wee een Eiland to’n verpusten – een Paradies in een wöösten Welt. Mit’n lüütjien Teestuuv för de Minschen, de vöörbi keemen – mit een büld bunte Vöägels buten, in alle Grött’n un Klöären.

De neeä Eegendöömer har oaber ’n büld Frünn’n, de aal scharp up dissen blanken Steen ween. So is denn ’n Brett upstäelt wuurn – un dat ganze to Papier updeelt word’n.

De een kreech de grode Schüür – üm irgendeen Spiegöäkenkroam uttostelln – in de Burseldeel wuur een ole Schmää inricht, un de lüütji Teestuuv bleev bi de Pächtersdochter. Bi de neeä Eegendöömer in d‘ Kantor seeten ok woll Lüü, de keen Middelschott in d‘ Nöäs harn.

Wo anners will man sükk verkloarn, dat see in de groode Schüür över de Utstellung een düüret Teltdakk intrekken leeten. Nu kladdert dat rötterige Schüürdakk stilkens up dat Telt. Een Minsch mit Bott för Denken in d‘ Kopp har wiers för de Doalers dat Schüürdakk in Richt setten loaten. As ik all sächt hevv – dat fäälend Middelschott in d‘ Nöäs.

So – ov hoast so sücht dat ok bi dat Teestuuvendakk ut. Annerletzt seeten een poar Froolüü van d‘ Landvolkvereen bi Koffje un Koken wat to beschnakken. Doran köänt ji sehn, dat de Pächtersdochter weltlüftich is – in de Teestuuv givt dat ok Koffje. Minnoa Südhoff moal jüüst mit bunte Wöör Biller van Rägen up een drööget Land – up hör letzde Reis wee see in d‘ Sudoan wäst – as dat buten mit een gewaltigen Dönnerschlach anfung to geeten. As ut Emmers full dat Woater van boaben doal. Man stäel sükk de witte Koffidisch vöör – de bruunschwaart Koffje in dat düüre Porzelloan – un van de Dekk drüppelt dat Woater in de Taasen. Nümms wuss ov dat Malör so richtich wat to särgen – blossich Minnoa Südhoff – de har moal wäär aal in d‘ Grääp. Kiek – sächt see – nu köänt ji de Ungerechtichkeit in d‘ Welt sehn – in d‘ Sudoan verdrööcht de Natur –

un hier strullt de Herrgott us all in d‘ Koffje!

©ee

Wat is los mit de Eer?

Wat is los mit de Eer?

Wat is los mit de Eer?
Ikk kann see bold nich mehr kennen.
Överall geit see tokeer,
as gung dat mit hör to Ennen.


De Woater de stiegen bold häävenshoch an,
de Fischken versuupen —
Voagels faalt eenfak in Dodenbann
un de Minsch deit de Düwel in d‘ Mors rinkrupen.


Dat lett mi, as wenn wi van d‘ Heergott verloaten,
wiel Minschheit wat deit, wat so nich geböört —
dat dücht mi, as har us de Schwaarte to foaten,
un nümms sükk över sien Doon mehr verfäärt.


Dat is mi, as wenn wi keen Minschen mehr sünd,
as wenn wi ut Steen mit doove Oohrn —
as wenn us Geföölen to Iis worden bünd
un wi nich mehr weeten, woarüm wi geboorn.

© ee

De Afteeker . . .

De Afteeker . . .

De Afteeker Pill’ndreier
föärt een gesunned Läven
steit up bi’n eersten Hoan’nkreier
un kikt glieks in de Häven

Is blengerich dat Weltenblau
hett he dries goode Luun
he röärt een Salf – wat is he schlau
moakt Minschen witt un bruun

Hang’n Wulken över d’ Woater fast
de Störm fleut üm de Ekk’n
dreit he flink ut Seidelbast
Hoostenpillkers de good schmekk’n

Un hett moal een ‘n roden Nöäs
de drüppelt un is wund
gript he flink in siene Glöäs
un reicht ‘n Saft – heel bunt

So is denn in Afteekers Teld
wat in för jedereen
dat is ‘n krüderigen Welt
mit Hülp för Kopp un Been

©ee

Wenn een Minsch sükk schlauer dünkt . .

. . . ov kanns ok särgen anschääten!

Wat so in lange Nachten ut mien Pennholler löpt, is mennichmoal nich as Vöörbild to begriepen – is oaber liekers meist woahr. Een bit fief Book-stoavens mach ikk villicht moal dorbi doon – wi sünd joa aal mitnanner keen Wittflüchter. Möächt wi ok tiedwies an de Vöörschriften rümboagen hemm’n – meest hevvt wi up us eegen Oart liekricht, wat Paragroafenschoosters in Kreiulen fastspiekern un dat för rechtens verkoopen. So ok in de Tüschen-weertschkuppswunnertied mirden de szäsztiger Joahren – as de Smuut mit de dikk Zigaar – us Weertschkuppsminister Ludwich Erhardt – denn ollen Foahrman ut Rhöndörp ovlööst hett – in de Meen’n, he kunn netso een goden Stüürmann wääsen as de ole Konroad – is joa ok liekers glieks in d‘ Büx goahn – as wenn een goden Schooster van d‘ Schoosterbukk in d‘ Bakkstuuv wesselt. Wi hevvt dat jederfalls good föölen kunnt – denn de Hüüsboeree hung dor gewaltich bi doal – us schmachtich Pans har sükk dat ok annoamen – de Kneebuchten ween foaken sien Höcht. Wenn wi Schwaartaarbeit kriegen kunn’n greepen wi natürlich to. Hoho – hör ikk van irgendwons een Wiesfinger in d‘ Lücht goahn – Schmarotzer – ikk mach jo beruhigen – sovöäl Pinunsen, dat wi de mit schwaart Kuffers noa Liechtensteen brengen mussen – so as de Paragroafenschoosters vandoach – sünd dor nie nich bi rümkoamen. Dat reich jüüst, dat wi de Kopp över Woater hollen kunnen. De Rieken up d‘ anner Sied van d‘ Richel – dor wor dat Gras hoch un fett stunn – leeten us ov un to för sükk knoien. Dat betoalen wee foaken leech – oaber wat wullt du doon, wenn son Schoojakk di blods een Deel van dat givt, wat vördem ovschnakkt is. Fretts dat in di rin – satt wors dor oaber wiers nich van – krist höächstens krüllern in d‘ Buuk. Bit up eenmoal. Een heel figelinsch Froominsch har us anhüürt, wat för hör to doon. Hör Keerl wee körtens eers dodblääven un har hör een Gewaltsbarch Geld achterloaten. Dat Gedoo wee doan un Bliedheit leech up hör Gesicht – un anners keem dor nix. Us Verdennst bleev in hör Knipke.

Wi kunnen dat joa inkloagen meen see – un dormit basta. Nu stunn in us Riech oaber Fips. Fips de wee in sien Lääven dör sovöäl deep Lokken kroapen – ehrfürtich wee he blods noch för sien Herrgott. De wuß denn, wo man mit sowat ümgeit. De Olsch har up d‘ Warft een Foahrtüüchs stoan – moi witt, mit een dreetakken Steern un een gleunich rodet Stoffdakk.

In d‘ Papieren stunn: Tweehunnerdtachentich es ell. Veertein Doach wee de Koar oald – dor kunns noch de Stuttgarter Lücht in rüken. De Sünn wee man net achter d‘ Hüüs ovszakkt – de rieke Wittfruu stunn achter d‘ Huus up hör moi nee Terasse, un hööch sükk mit een Glas franzöösch Sabbelwoater in d’ Füüsten över dat gelungen Geschäft, as us Fips an d‘ Vöörkant van d‘ Huus dör de Dannen schleek. Achtern ballerden de Schampuskörken un vöörn drüppel heel sinnich ut een fiefuntwintich Liter Fatt bruunschen Quastteer un verdeel sükk över de Karosse. Wi muchen us in us moroalfasten Karakter joa gannich utmoalen, wat up us doal keem – oaber nix keem van dat. Wi kreegen us Priis up Mark un Penning up de Disch tellt – un boaben up keem noch een Kist mit olen Kunjakk.

©ee

Ach, Opa Piep …

Ach, Opa Piep …

Mareike is een lütjet Wicht van söben Joahr. See woahnt mit hör Öllern in Westfoalen. In een heel groode Stadt.

Hör Voader is as jungen Kierl van to Huus wächgoahn. In dat fiefhüsen Dörp in Oostfreesland geev dat keen Aarbeit för hüm. In d’ Köählenpott har he glieks Aarbeit funn’n.

Dat wee man noch keen Joahr in d’ Land goahn, dor har he ok een Deern an sien Siet.

De beiden verstunn’n sükk good, un hevvt denn över d’ Joahr freet. Noa een lütten Sett wee Mareike dor. Nu har he joa eelich aal, wat he sükk wünschen kunn.

Blossich een – dat fääl hüm denn doch. He har üm sükk to keen een, mit de he Platt schnakken kunn. Doarüm wee he foaken ganz trurich.

Wenn he denn mit sien lütt Mareike alleen wee, vertell he hör up platt jümmer Geschichten.

Geschichten van to Huus. Geschichten van de See un Geschichten ut siene Kinnertied. He de dat jümmers so, dat dat nümms anners hör.

Mareikes Moder wee dat näämich gannich so recht. In dat anner Düütschland wee see geboren, un kunn mit dat freeschke Platt nich so recht wat anfangen.

See is dor moal över to koamen, as Voader mit hör platt proot – un hett sükk düchdich upräächt över disset ‚Kauderwelsch’ – so har see sükk utdrückt.

Van Stünds an hett hör Voader jümmer eers lustert ov he mit hör allen wee.

Van hör eersdet Woord an kunn Mareike netso good Platt as Hochdüütsch schnakken.

Hör Moder hett sükk denn dormit ovfunn’n – man – blied wee see wiers nich.

De moiste Tied wee, wenn hör Voader Urlaub har. Denn wur dat Auto bit an d’ Dakk full Kroameree pakkt – un los gung dat, noa Nörden to. Mit jeder Kilometer wuur dat Land wieder, wuurn de Koien grötter un de Wind busiger.

Wenn see denn up d’ letzt noa de Diekstroat hen dreiden, jachter see so luut, dat Opa Piep dat all in Huus hörn kunn.

An disse Wäken denkt see, wenn see oabends nich inschloapen kann. Ach – Opa Piep, weest du doch man hier un kunns mi wat vertelln. See geit joa nu all noa d’ School.

Letzt Joahr in de Ferien muß Mama unbedingt noa Mallorca – de Noabers ween dor all tein moal wäst. Tein moal Mallorca – oaber noch nich eenmoal an d’ Diek – bi Opa Piep.

Dat lütji Huus mit dat Reitdakk dukel sükk achter de Diek as Robert – hör lütji Dackel – in sien Körf. Wenn de Sünn noch mit een half Ooch över d’ Diek keek, wee Bäedgoahnstied.

Ünner dat wulkendikke Bäedtüchs in de Butz kunn man hör hoast nich mehr sehn. Opa Piep seet denn bi hör up de Bäedschottskant un vertell van Indioaners un Chinesen, van Eskimos un van heel schwaarte Minschen in Oafrika. De har he aal besöcht mit sien grodet Schkipp.

An de hoogen Masten seeten woll hunnerd Seils. Dat ween aal sien Seils. De har he sülvst neit – mit sien groode faste Hannen. Seilsmoaker wee Opa Piep wäst – Takler heißt das auf hochdeutsch – har Moder hör annerletzt torecht stödt.

Wenn Opa Piep in sien Element wee, denn kunn see de Pickpott rüken – denn seech see de Bulgen över dat Vörschipp dönnern un flooch mit de Masten dör de Wulken. See hör de Jan Maat fleuten un de Kla-bautermann klabautern.

See suus mit de Moses dör de Brassen un klunker in de Smutje siene Potten. Mirden up de Seereis fungen hör de Oogen an to blenkern, un see schleep in. Mörgen gung de Reis wieder. Bliedheit leech up Mareikes fiened Gesicht. Mörgen – Opa Piep – Mörgen.

©ee

Een neeän Dach …

Een neeän Dach …

De Steerns de lüchten hell an d’ Hääven,
net as de Süchten in us Lääven.

See tinkeln as dien blenkernd Troanen,
wenn di dien Haartblood överlöppt –
see trüllern över Wulkens Boahnen,
wiel Dach sinnich de Dach verschlöppt.

See seilen suutje up de Grund –
dör d’ Sünnenlucht rein tinkelbunt –
hangen sülvern an Bloaden un Takken
un drüppeln ok woll in dien Nakken.

Du spöörst, dien Blood faangt an to ruusen
un lett di dör de Doagen suusen –
du weetst dat niks di hollen kann
un geist de Dach mit Höögen an.

©ee

Ovscheed van Moder…

Ovscheed van Moder…

Och, weets du d’ noch …
ikk weet dat noch.
Besinnst di noch …
ikk besinn mi noch.

Süchtend koamen mennich Froagen
ikk spöör wu hör dat Haart up geit
see kikkt retuur in Jungtieds Doagen
as see tägen mi an d’ Moorkuul steit

vergääten sünd de Olldachssörgen
see föölt sükk wäär as junget Wicht
dat nich denkt wat givt dat mörgen
dat nich weet woarüm see schwicht

saacht goa ikk een Trää bi d’ Sied
loat hör alleen in hör Bedenken
wiel ikk spöör dat dit ‚ganz Wiet’
hör endlich Ruh un Frää deit schenken

disse Momang an Moorkuuls Wischen
dit indüüken in ‚fröer moal’
dit ‚Nu in Güstern’ mit nix dortüschen
dat is de Läävensgrens hör Poahl

©ee

De Trennung . . .

De Trennung . . .

Nä, wat wee dat een moien Vöörsömmerstied. Dat wee hoast net so waarm, as de Noarichtenlüü in d’ Kiekkasten dat jümmers ut Oafrika wiesen. To Pingsten har sükk Visit ut Holland ansächt. Mien Süsters Tant hör Broers Kinner wullen sükk up de Padd noa us her moaken.Wo dat so richtich mit de Verwandschkupp hen un her gehör, dat wuß eelich nümms mehr so genau. Dat wee ok liekers – dor hett ok ni nümms mehr noa froacht. Jederfalls – man kunn sükk good lieden, un keem sükk ov un to .Dat heet, wi keemen ov un to in Holland up Visit.

De hollandsch Siet har dat bit nu nich togaang krägen, sükk moal över de Grenz to quälen. Nä, nä – dat leech nich doaran, dat de Grenz van de hollandsch Siet tospiekert wee – nä – see harn eenfach nich de Tied, van to Huus wächtokoamen. Hör to Huus, dat ween een poar Diemat Grööntüchs, een poar Koien, ‘n Koppel Schwien un een Drufel Höner. Ach joa – un een gooden Handvull Kinners de weesen ok noch dormanken.Un denn keem noch dorto, dat dat ganze woll dree un een halben Kilometer van dat nächste Dörp ovleech. So richtich alleen un an de Kant in dat wiede Land.Pieter, wat de Voader van de heele Rummel wee, de har woll so ‘n ollen Dreeradkuffi, woar he de Produkten van sien Burderee mit noa d’ Genossenschkupp in d’ näächst Dörp krüdel.

Wider ween see oaber ok noch nich in d’ Welt wääsen. Nu harn see sükk een Auto tolächt. So een lüütji rode Kist – veer Lüü kunn’n dorin sitten – wenn see sükk man good tosoamenklappen deen.Pingsten schull dat denn joa ton eersten moal noa Düütschland goahn – Voader, Moder, Oma Talje un de lütte Geeske..

Voader muß mit wiel he joa achter dat Stüür seet. Un see harn dat schafft – see ween good bi us ankoamen. Een bäten langer as normoal har de Reis woll düürt – Voader Pieter har tweemoal de verkeerde Padd noahmen. Dat wee oaber keen grood Mallör, denn so harn see ok glieks wat van Brämen un Hambörch to sehn krägen. Dor ween see joa anners ni nich henkoamen. Well kricht denn all Brämen un Hambörch to foat, wenn he liekut van d’ Eemspolder noa Auerk jocht. Na süch – dat hett ok aalns sien Goodes – sää Koarl as he dat hört hett. Pingstsoaterdachoabends wee denn dormit hengoahn, dat de Mannslüü ähm de hollandsch Genever pröven mussen. Dat Prädikoat „good“ kunn’n se hüm liekers eers gäven, as jedereen een Buddel dorvan in de Kopp har. De Froonslüü ween woll aal ’n bäten füünsch, oaber Mörgen wee joa Pingsten.

De Pingstsönndach wee dor, un har för us Mannslüü elker een dikken, veerkantigen Brägen mitbrocht . Wi harn van d’ Oabend vöördem wat goodtomoaken – to Middach ween denn aal in Brehms Tuun nööcht to äten. Wi weesen man jüüst bi de rode Grütt anlaangt, as lütt Geeske ut d’ Büks mutt. Tant Marthoa beliekteekend hör wor see hen mutt – weil, Tant Marthoa kann figelinsch hollandsch schnakken. Dat düürt een Settji bit lütt Geeske wär trüchkummt – na, froacht Tant Marthoa hör: „Hest dat aal good funn’n, mien Deern?“ „Joa Tante“ antert de Deern – „de Dör wor H upsteit för Hollandsch hevv ikk noamen. De Dör, de du mi wiest häst stunn, dor stunn joa D för Düütschen up. So een Trennung hevvt wi bi us in Holland nich.©ee

Mien lütji Dörp

Mien lütji Dörp

Mien lütji Dörp mit de tein Huusen
mien lütji Dörp dat is nich mehr
wat wee dat moi in mien Besinnen
wat deit mi dat in d‘ Haart woll säär

Een Mersfolt un een hoogen Törfbüld
achter elker Huus wee dat to sehn
de Röäk nu noch mien Denken füllt
wenn ikk mi an de Eekboom lään

De Boom is eenzich hier noch blääven
stollt rekkt de Kron wiet över d‘ Diek
blods bi hum seech ikk noch Lääven
wenn ikk so över d‘ Land henkiek

Dat Kinnerlachen is verweiht
keen Lien mit Waaschk is mehr to sehn
keen Krööger mehr vöör d‘ Kroochdör steit
keen Minsch is hier mehr good to Been

Ikk drei mi üm — moot eenfach goahn
mien Been’n sünd stief as Eeekenhollt
mi rullt ut d‘ Ooch een lütji Troan
ikk spöär — nu word dat Haart mi kollt
.

©ee