Mien Jan

Mien Jan

Dor baben in’n Beernboom!

Midden in de witte, duften Blödenpracht

sitt he op’n Ast un fleit’t!

Ne, nich wat du denkst!

Is keen Vagel! Mien Jan sitt dor!

Mien lütten Klabauter!

Sien Hoor weiht in’n Wind,

de deftigen Jungshannen

strakelt sacht den Boom.

„Goden Morrn oll Fründ!“ röppt he övermödig

un lacht över’t ganze Gesicht.

„Hest hüüt dien wittes Fröhjohrskleed an!

Steiht di bannig goot!“

De Beernboom, dat is Jan sien beste Speelkam’raad.

Al morrns kloppt he mit de Twiegen

sacht an sien Kamerfinster:

Nu kümm Lütt Jan, olle Slaapmütz!“ heet dat.

„Kümm, ik täuv al so lang op di!“

De Jung pliert mit de Ogen,

denn springt he ut de Puch –

un schwupp klattert he as’n Katt

ut’n Finster, na baben in’n Boom.

Dor sitt he nu! – So wiet is dat Land!

Wulken treckt övern Heben.

De Beernboom blöht! –

„Freuhstück Jan!“

He höört dat nich.

He fleit’t.
©Gertrud E.

Gertrud Everding

3 Gedanken zu “Mien Jan

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s