ik sing mi’n Leed…

ik sing mi’n Leed

zur Gitarre

Wat fröh is dat düster,
un dat is eerst Klock veer!
Mi is nich to’n Lachen,
alleen sitt ik hier.

Doch ik sing mi en Leed
von de Kinnertiet!
Von Licht un von Warmnis
warrt de Welt mi so wiet.

Meist fritt mi de Sehnsucht,
denn du büst nich bi mi.
Wat schall ik denn dahn,
so ganz ohne di?

Ik sing mi en Leed
von de Kinnertiet!
Von Mudder un Vadder,
un mien Hart is so wiet.

Un denn is allens lichter,
un de Sünn schient so blank.
Bald is’t wedder Fröhjohr,
in Goorn, op de Bank.

Denn sing ik mi’n Leed
von de Kinnertiet!
Un de Vagels, se singt,
un de Welt is so wiet.

©Gertrud E.

Text u. Melodie: Gertrud Everding
November 2012

Quartett

Photo by Kris Mu00f8klebust on Pexels.com

Quartett

Wokeen is an de Rehg?
De Korten sind olt – bi twintig Johr
Eselsohrn an de Ecken –
Quartett – wokeen warrt winnen?

Militär-Fohrtüüch – allens veermaal
Panzer, Lastwagen, Fleegtüüch, Jeeps,
greun-bruun sünd se scheckt
Speelst Du mit mi Quartett? He lacht –

He is al an’t Mischen

Teihn Koorten hett he mi geven
De Motoren roart – veer Panzerwagens
  dat brummt mi in de Ohrn –
rumpelt över de bruune Eer.

De Toorn mit de Panzerkanone – riesig!
He kriescht – dreiht sik –
richt sik op de Hüüs –
In’n Bunker! – rett‘ sik doch, wokeen dat kann!

Mien Cola- Deckel! Peng – weg is he! Wat nu, mien Fründ?
Door sitt he, bleek as’n Dook
un harr doch so rode Backen hat –
vörbi – och – mien leve Fründ – heff ik di dootschaten?

He kiekt mi an, mit wiede Ogen –
grient liesen – nix – gornix is passeert –
Op’n mal lacht he över dat ganze Gesicht
‚Mien Fründ – drööm nich!  Dat’s dien Stich‘

Du büst an de Reeg –

Mien Panzer is dat? Ik grappsch ruppig to.
Dood seggt mien Hart – vörbi –
En Wulk treckt öbern Heben – weg is de Sünn –
Mien Stich? Geev her de Koort!

 Twölf Johr – so lütt un mager.
Krieg – de Panzer fohrt in’t Dörp.
Grummelt! – Brüllt! – mien Hart bevert –
Een Koort! – Gau – geev mi en Koort!

Ik bün an’t Utspelen!

En Fleegtüüch –  sooo blank in de Sünn –
so gries op dat Poppeer.
Smitt se af! – all af! – de Bombenlast!
An’n Weg blöht de Mahn – root un swatt – as Bloot.

Un merrn in dat blöhn Gras liggt en lütt Deern.
Kiek maal! Regt sik nich mehr!
Wat schall dat? Worüm hest du nich schreet? –
Ik kann doch  nich schreen – still – still lütt Deern –

Nu sünd dat veer egale Koorten – veer Panzer.
Een Quartett heff ik al– un du?
Gau – man gau – een Koort man blots noch!
Tööv! Ik bün noch an de Rehg! 

Wat, DU? Is dat denn nu dat Enn?
So root – so root – noch’n Koort –
Een Fohrrad – kiek an –
Kannst fohrn? Kümm doch mit!

Ik mutt speelen,
un dat Speel geiht wieder!
Een Kastangelblatt drüselt van Boom
dörch de blage Luft

Du büst an de Rehg –©Gertrud E.

Gertrud Everding