De Reis’ noa Huus . . .

De Reis’ noa Huus . . .

Moders tachentichste Geburtsdach wee nich mehr wiet hen.See mook sükk woll sied langer Tied all hör Gedankens, wat an dissen Dach dor woll aal up hör doalkeem. Ji moten weeten – mien Moder is hör Läävdach keen Frünnd van groote Fierderee weesen. Un groote Vertelleree, wat see in hör Lääven all aal doahn hett, de mach see rein gannich hörn. See is van d’ leev Gott in de Spoar sett worden, un see muß sehn, dat see dor in langs keem. So eenfach wee dat!Je nörder de Dach mit de tachentich keem, ümso foaker leet see bi us Pingeldroaht-Schnakkeree anklingen, wo benaut hör dat wee.Wi sünd mit särß Kinner in d’ Huus. De veer Öllsten geit dat, wat Moder beröört, stilkens an d’ Mors vöörbi.So ov so!Anners is dat bi mien jüngst Süster – de is een bietji överkandidelt.Ikk säch jümmers – de hett vergäten, woar see up d’ Welt koamen is. See mutt ut aal dat, wat see anfoaten deit, een groot Trara moaken.Stükkwies vertell Moder mi denn, wu de Fierderee so lopen schull.Tachentich Joahr dat word Minschke joa blods eenmoal in sein Lääven – de heele Verwandschkupp ut elker Hörn har mien Süster all nööcht. Een grooten Soal har hör Dochter all hüürt – Övernachtungen för de Gasten inschrieven loaten – un wat dor anners noch aal tohört.Blossich een Soak – de har see nich doan.Hör Moder har see nich froacht, wat de woll so meen!Un Moder har nich de Kuroasch to särgen: Hör to mien Deern – ikk will dat nich un ikk kann dat nich. Loat mi mi de Dach so begoahn, as ikk mien Lääven läävt hevv.Dat wee de groote Bredullje. De Uplösung wee eelich heel eenfach.

Ikk hevv een groot Mest noahmen, un hevv de Knütt tweischnäden.Sööben Doach för de „groode Dach“ bün ikk noa Moder to foahren.Oahn laang vördem hen un hertotüün’n hevv ikk hör de Foahrtüüchdör openhollen. See is instägen – un wi sünd losjükelt.Wat ikk mit hör vörhar un wonehm wi up doalhullen – dat wuß see noch nich.Ikk har blossich to hör sächt, see bruks sükk üm dat heele Geböören keen Gedankens mehr to moaken.See hett mi gewähren loaten. Ikk wull hör wat erfüll’n, wor see hör Läävdach van dröömt har – wat siet füfftich Joahr as een Poahl in hör Haart seet.Ikk wee mit hör up de Padd in d’ Noordland – up Nörwägen to.Mien Voader hett hör in de Kreechsjoahren disse Poahl in d’ Fleesch sett. Un dat keem so:Voaders ole Fischdamperkruu wee in d’ Kreech schwangswies in Dennsten up een Kreechsversörgungstanker – up een Bunkerschkipp. Stationeert wee de Koahn in Stavanger. Wiel dat joa so wiet wäch wee – un wiel see joa över een heelet Joahr nich mehr in d’ Heimoathoaben weesen, kunnen see hör Frolüü up Visit koamen loaten.

Dat hevvt see denn ok aal mitnanner doan, de Seelüüd. Bi us in Huus wee groote Uprägung.De Familin woanden meist üm mest in d’ sülvige Staddje, un so harn de Moders sükk dat tägensiedich all so richtich klörich utfaarft.Wat Wunner ok – in so een gräsigen Tied!Elker Nacht Siren’ngehuul – elker Nacht mit Kant un Band in d’ Bunker rönnen – un denn wenkt vöör een körte Tied dat Paradeis. Dor wee tomoal in een poar Familin in de grote Kreechshoabenkuntrei so’n lichten Röäk van Glükk.Kuffers wurn tosoamen lehnt, wat man för so een groode Reis bruks, dat wur inpakkt – wenn man överhaupts wuß, wat för so een Reis’ nödich wee.Denn well van de Froonslüü wee allmoal verreist wäst?Un denn glieks sowiet!So een Reis vöörbereiden, dat broch een Hüpen Waarkeree mit sükk.Oaber liekers – de Dach vöör de Ovreis wee koamen.Moder hett in de letzte Nacht keen Schloap krägen. Van irgendwons her har see sükk een Bezuchsschien för Kleärstoff organiseert – un sükk in de letzde Nachtstünnens noch een Sönndachskleed neit.Mörgens üm söben schull dat denn losgoahn. Mit de Marinetoch van us lütji Boahnhoff ut. Dat wee aal bit in de letzte Kleenichkeit ploant.Wi Kinner wullen joa aal mit noa d’ Iserboahn. De Grooten schullen dat Foahrrad mit de Kuffer schuuven – un de lütjin dor in een Drufel ümto.Üm veer Ühr wee de Nacht to Ennen.

De heel Koppel Kinner waschen, antrekken, Botterbrod schmeeren – mannoman, gung dat tokehr. De Wichters mussen joa ok noch hör laang Flechten torechtmoakt kriegen.Een Hülpsmaid för de Huushollen wee woll all dor – oaber doch jümmers wäär Moder hier un Moder dor.Klokk half särß ballert dat an de Dör.Een luude Stimm bölk: Telegramm!Up Schlach wee dat in d’ Huus so saacht – man kunn een Fleech an d’ Müür sitten hörn.Well in disse Tied läävt hett, de weet wat dat Word Telegramm meist in disse Tied bedüden dee. Moder stunn mirden in d’ Köäken – in de een Hand een Dook – in de anner een Oohr van een van de Jungs. As wenn see in Soalt goaten wee – so stief un ok so witt!De Hülpsmaid har denn Postbüdel dat Kuwert ovnoahm’n.Dat düür woll fief Minüten, dat Moder sükk wär röögen kunn.Us keem dat as een Ewichkeit vöör. Allens leep as in Zeitlupe ov.Moder streek mit een Pellermest de Ümschlach oapen. See wee as’n Steen – blossich an dat Papier kunn man sehn, dat see innerlich trillern de.Särßtein Oogen keeken stier up dat lütji Stükk bruun Papier.Jeden wuß bi sükk, wat dor koamen muß.

Un hoap doch up wat anners!Dor keem denn ok wat anners – nich „Gefallen für Führer, Volk und Vaterland“ – nä, blods heel banoal: „Reise nicht antreten – bin dienstlich verhindert – Hermann“!Nümms sä een Word – nur bi Moder in de Oogen, dor blenker dat.Un tomoal leepen Troan’n över hör Gesicht – dat wull rein gannich wäär uphollen.Sächt hett see niks, oaber ikk denk vandoach noch mennichmoal wo dat woll in hör Haart utsehn hett.Wi wussen blossich: Voader is nich dod!Wat in us Moder stürben is, as see een Wääk loater to weeten krägen hett, dat Voaders dennstliche Verhinderung blond wee un een Rock anhar, hevvt wi domoals noch nich empfind’n kunnt. Kiek – un sied disse Tied seet de Poahl in Moders Fleesch.See hett mi foaken van hör Droom vertellt: Eenmoal in hör Läven much see Nörwäg’n sehn.Un nu – to hör tachentichsten Geburtsdach is dat sowiet!Wi wullen de Droom läven – dat heet, ikk wull hör de Droom läven loaten.Een wunnerboare Reis – van Düsseldörp dör Westfoalen, dör de Lünbörger Heid, de groote Hambörger Hoaben ankieken – un denn liek ut noa Nörden to.Moder is dat nich as Autofoahrt ankoamen – nä, see schwääf glöv ik över dat Land.See hett ünnerwägens nich eenmoal froacht wor dat denn hengeit. See wuß dat woll.

As wi oabends an Jütlands Spitz över dat schwaarte, blengerige Woater keeken, dor froach see mi: „Licht dor achtern mien Droom?“.Ikk kunn blossich nikoppen un denken, mörgen fro büst du in dien Droom – in Nörwäg’n.De neeä Dach wee dartich Minüten old, as wi spöörden dat dat Fastland achterut bleev. Achtein Stünn’ns ünnerwäängs – Moder har eelich schloapen mußt as’n Ülk.

Oaber nä – see wee so frischk un woak as neegeborn.Mörgens üm särß is see denn noa över füfftich Joahren Gedankenreis in hör Droomland ankoamen.Wi weesen noch keen fief Minüten an Land, dor hevvt wi us ankäken un beid tomoal sächt: „Wi sünd in Huus!“.Sowat belävt man jümmers blods eenmoal in d’ Lääven.Wi hevvt de heele eerste Dach Koarten schräven – an aal de Geburtsdachsgasten de mien Süster nööcht har. Dat see sükk nich ümsünst up de Padd noa de groote Fier moken.De hevvt dat aal mitanner good verstoahn kunnt – blossich mien överkandidelt Süster, de hett dree Joahr nich mehr mit mi schnakkt. Köänt ji verstoahn woarüm dat nich?©ee

ewaldeden©