De Pietäät

De Pietäät

Mien Unkel Makki Bothe de wee Foahrmann in Jever. Mit eegen Peer un Woagens. De twee Vossen de he in d‘ in d‘ Peerstall stoahn har, de weesen sien heele Stollt.Well in Jever vandoach all günntsiet van de Szäßtich is, de kann sükk meist noch good an dat Originoal besinnen. Föör mennich Huus in Jever un ümto hett he Sand un Hollt un Steenen foahren. Ok woll Meubelmang van een Stäe noa d’ anner bi d’ Woahnungswessel. Liekers – wat sükk transporteeren leet, dat wee Makki Bothe sien Plesäär. Wenn een van d’ Jeveroaner ov Jeverlänner Minschkes de Läpel ovgääven har, denn spaan Unkel Makki de schwaarte Woagen an. Dat wee een reined Glanzstück – van binnen utstaffeert mit Samt un Sieden – vöör de groote Fensters schwoare dunkel Stoffhangers. De weesen bestikkt mit sülvern Palmwedels, as Teeken van Ruh un Fräe.

An de veer Dakkskanten stunnen puusbakkich Engels mit Bloaseree an d‘ Bekk. Well denn heel saacht wee, de kunn dat Hallelujah hörn. Lobet den Herrn. Dat hett Unkel Makkii ok säker doahn, wenn he in Frakk un Zylinnner up d’ Bukk seet un vöör sükk de mit schwaarte Däkens behangen Peer. Sien „Broadenrokk“ un de schwaarte Zylinder de harn mitnanner all mennich „letzt Padd“ achter sükk brocht. Mit Zägenbössel un Stävelschwaart kreegen se jümmers wäär de richtige Klör. De Bedrijf leep eelich heel good, denn as dat so is, wat de Een sien Dod is de Anner sien Brod. Dat mutt man ok so nähm’n as dat schrääven is – denn wenneer dat vöör de Foahrt Geld geev, denn kunn he dor nich veel mit beschikken. Naturalien ween ansächt, denn vöör Boargeld kunns joa niks koopen to de Tied. Unkel Makki har joa een groden Kring van Bekennden, de woll aal noch moal as Foahrgast bi hüm up d’ Woagen to lirgen keemen.

De sörgen to Läävtieden all dorvöör, dat see good noa hör letzde Woahnung keem’n. An een griseligen Haarstdach noa d‘ Kreech nööch Unkel Makki mi, hüm to helpen. He muß mit de Liekenwoagen in d’ Jeverland – noa een Burderee. Ikk wee joa all een ballerhaftigen jungen Keerl, un kunn woll good een Siet Spekk dorto verdeenen. Also – mien Voaders dunkel Jakk mit Koffjimukk upbösselt – un los gung de Reis’. Eers noa d’ Dischleree. De Sarch ovhoalt un up de Lafette fastmoakt. Ikk hevv mi blods wunnerd, dat veer utwussen Kerls bi so ‘n leddigen hollten Kist so an stöähn’n weesen. Najoa – Eekenholt is schwoar. Över Olldörp un Hogenkarken gung dat noa Friederk – Augusten Gro. De Minschen de us ünnerwäängs bemööten bleeven aal stoahn – de Mannslüü trukken de Mütz’ – un luurden bit wi an hör vöörbi weesen. Ikk keem mi tägen Unkel Makki dor up de Bukk reschkoapen groot vöör. Up de Buurnploatz ankoam’n, dreit Unkel Makki noa de Burseldöör to. De Noabers van de „Verblichene“ stunnen as Sarchdroagers all proat. As wi denn up de Deel weesen, wuur mi dat doch so ‘n bäten anners tomoot – wuß ikk doch nich, wor dat mit Lieken ovgeit, wenn see insarcht wurden. As denn de Deckel van de hollten Kist ovkeem, dor full’n mi bold de Oogen ut de Kopp – dartich Buddels Schlukk – schwaartbraant. Buddel vöör Buddel in d’ Jeversch Wäkenblatt inpakkt.

Mi gung dör de Kopp, worföör so ‘n Bladdje doch nich allens good is, eder up d’ Dönnerbalken de Mors dormit reinmoakt word. Statt een doden Buur keem een van de Knechten mit een Schuufkoar vull pralle Buuskohlköppen an, de wäär mit retuur noa Jewer gungen. As de Sarch inrüümt wee wee, wuur he wäär good up de Lafette fastmoakt, dat us de „Liek“ ünnerwäängs jo nich van d’ Woagen pultern de. An de Greepen drüff man nich anfoaten – de kunnen van dat Gewicht woll utrieten. So een „doden Buur“ de is joa bannich schwoar. Noa een goden Köpke Tee, een lütten Söpke un een örnlichen Reem van d’ Schink – de in d’ Köken an d’ Böän hung – moaken wi us wäär up de Padd. De Schandarm, de us in Hogenkarken tomööt keem, klauter van sien Rad – nääm sien Tschako off un leet us vöörbifoahr’n. Van wägens de „Pietät“.

Dat wee woll eenzich, dat een Schandarm een Fracht Buuskohl de „letzte Ehre“ betüücht hett. As wi de Sarch in de Dischleree ovlävert, un mit de Liekenwoagen wäär in de Remise achter d’ Schütting weesen, dat moot ikk ingestoahn, har ikk – ok as ballerhaftigen jungen Keerl – een bäten weeke Knee.©ee

ewaldeden

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s