Erntedankfest ?

Erntedankfest ?

Aarntdank – well danken wi eelich?
Wat schall dat denn heeten?
Wi plöögen, wi äärgen, wi planten un sei’n –
un bi de Aarnt dor hevvt wie en goodet Geweeten,
wiel wi nich an de Heergott sien Möählen rümdrei’n.

Gentechnisch müssen wir etwas verändern –
so schnakken see dries in de Weetenschkupp,
verkünden das Wollen auf grellbunten Bändern,
un marken nich, dat hör Doon blods een Pupp.

See hevvt sükk all laang hör Geweeten verkliestert –
see kieken bekkmätersch blods noa hör eegen Pleesäär –
sächt Een wat dortägen, denn sünd see verbiestert,
un hör’n nich de doode Natur hör Geräär.

So moaken see wiider – de hoogen Geleerden,
un Welt schenkt Vertroon för schofel Gedoo –
oh Gott – was soll aus der Welt noch werden?
Wies Du us de Padd – und mache uns froh.

©ee

Een anner Winachen . . .

Een anner Winachen . . .

De Winter wee över Nacht in d’ Land koamn – villicht har he dat eerste Lucht an de grööne Kranz sehn, de in dat grode Trappenhuus hung – villicht wee ok upwoakt, wiel he de lüütji Kinner har singen hörn – de an disse griese mörgen ünner de Dann’nzwiegen stunn’n un Winachsleeder in de koole Lücht van de wiede Deel stüürden. See stunn’n dor – in twee Riegen piedelliek utricht – as Suldoaten up d’ Kasern’nhoff. See weesen an klöömen in hör kört Büksen – dat kunn man an de fiin Stimm’n hörn, de as sprungn Glas klungen. Bi d’ Singen keeken see stur liekut – up een grodet Mannslüübild ünner een Foahn.

Vöör de Müür mit dat Bild stunn’n twee grote Minschen – de klöämden nich in de piekfeine Uniformn – un de blitzblanken Stävels. Schneewitte fiine Hanschen harn see an d’ Füüsten. De Kinner kennden dat nich anners – de meesten woanden hier – in disse Gewaltskasten van Huus – solaang as see denken kunn’n. Mama un Papa kunn’n see woll schrieven – see mussen joa Stünn’ns elker Dach läärn – oaber inschloapen in Moders Aarm – ov moal up Voaders Schullern dör de Gägend rieden – dat harn see nich kenn’n liert – de Kinner oahn Öllern. Fief Winachen duur disse Kreech all – un he wur jümmer luuder un luuder.

De Kinner, de all ‘n bäten öller ween, wussen van anner Winachen to vertelln – van Winachsbööm’n mit Kersen – van puusbakkich Engels un van Knecht Ruprecht – oaber blossich Oabnds – wenn dat Lucht in de Koamer mit de hunnerd Bäeden ut wee – un mit heel saachte Stiäm ünner d’ Schloapdäkens. Veermoal Sönndachs stunn’n see noch in de koole Deel un sungn klömich in de Tied. Jeden Sönndach braan een Keers mehr an de grööne Kranz – un denn wee Hillichoabnd. Tomoal wee dat ruhich in dat grode Huus – man seech keen schniegelige Uniforms un hör keen blitzblanke Stävels mehr trappeln. Blods noch Kinner mit grode, angstvulle Oogen – in Kneestrümpen un körte Büksen.

Een poar Stünn’ns düür dat so – un tomoal ween Froolüü dor – as Engels – mit lange witte Kleär un Schleierhauben up d’ Hoar – tillden de Kinner up – nähmn hör in d’ Aarms – un geeven hör Waarmte. Un achter de Engels stappten Mannslüü mit Boarten, van hör laang Reis schidderk Anzüüch un Stoahlhelms up d’ Kopp. De verdeelden Schokoloa, Kaugummi un Speeltüüch. Nu wussen ok de lüütjideren Kinner – dat geev hör – de Engels un Knecht Ruprecht – un de Geschichten van dat anner Winachen ween keen Märchen west.©ee

Tomoal weet wi, woarüm Wiehnachen is…

© ee