Düwelswaark . . .

Dree moal har see us dissen Sömmer all bi us Öllern schwaart moakt, dat wi bi hör in d‘ Tuun ween to klauen. Wi – de wi doch aal unschüllich as witte Engels weesen. Vöör us annern is dat nich so haart ovgoahn – wiel – us Öllern meenen woll stilkens, dat de Frücht bäter in us Pans uphoaben weesen, as wenn Linoa Knieptaang de FRücht an de Grund verkoamen leet. Alleen de beid Spiekermanns – Geerd un Renko – de harn tweemoal een düchdich Loach Hau krägen.

Voader Spiekermann wee van Natur ut all een futerigen – un suupen de he ok – un denn noch dat Mallör, dat dat lütji Huus – wor see in woanden – van Linoa Knieptaang hüürt wee. Dat seet us man bannich hoch in d‘ Kopp. Bi elker Schlach up de Mors van Gerd un Renko full us wat neäs in, wat man mit Linoa Knieptaang moaken muß.

Dat ween n’türlich blods Gedankens in us Köpp – un de leev Gott wuß dat ok – ober so ganz leet us dat joa nich mehr los. Een poar Wäken loater keem us woll van boaben ut de Hääven Hülp to hülp. Dat wee de Tied, dat suure Kaarsen un Mirabellen riep an de Bööm hungen. Geerd un Renkos Moder schull annern Dach bi Linoa Knieptaang Obst plükken – de Olsch wull inkoaken. In een Tied van Minüten stunn use Ploan.

Linoa Knieptaang hung dat Koartenlärgen un Wiessoagen an. Dat wussen wi. Dor geev see een bül

d up. Un wi gääven een büld up us Verstand.

Een poar van us Kinner speelden de heele Noamiddach an d‘ Vöörkantssied van Linoa Knieptaangs Huus. See har woll groode Sörch, dat us de beid Augustappelbööm in d‘ luur seeten, un hett de Sandpadd de heele noamiddach nich een Minüt ut de Oogen loaten.

De Augustappels sünd denn ok aal moi hangen blääven – un de Knieptaang hett sükk säker hööcht, dat see us Kinner dat versollten har. See har in de Tied man bäter Koarten lächt – villicht harn de hör sächt, dat see man ähm noa achtern kieken schull.

Dor harn fief fixe Jungs sükk de moi halfwussen Mirabellen un Kaarsenbööm vöörnoamen. De Mirabellen ween use Beute – un de Kaarsen hungen in Büngeln moi verdeelt in de Mirabellenboom. Dat wee een düchdich Stükk Waark för us.

Anner mörgen stunn Linoa Knieptaang Klokk aacht in d‘ Tuun un wull plükken.

As so ’n sollten Steen stunn see dor – dat wee Düwelswaark – Kaarsen an de Mirabellenboom. See hett de beid Bööm nie wäär anfoat – un vertellt hett see ok keen Minsch wat dorvan. Dat wee joa Düwelswaark.

Wi harn woll aal mitnanner Schieteree van us Mirabellenorgie, oaber dat wee us de Soak wert.©ee

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s