Dat jüngste Gericht

Dat jüngste Gericht

Butendieks schakkern de Mööven,
de Hääven griest in Luv un Lee —
dat schient, as wür he dorup tööven,
dat Neptun sticht ut ruuge See.

De Seekant is nich mehr to kennen —
keen Strääk deelt Woaters Welt un Lücht,
Ünnern un Boaben is nich to trennen —
de Stiem vergrellt in d‘ Land rinflücht.

In dönnernd Bulgen schleit dat Woater
hoch an Diek un Hoabenmüür —
un keen tweemoal Oahmen loater
dor hoalt de Düwel sükk sien Hüür.

Annern Mörgen is in de Welt
een häävenshooge Stillichkeit —
nümms is mehr dor, de wat vertellt
van Minschenwaark un Hillichkeit.

Blods up de Warft, mirdenmang dat Natt,
rekkt sükk de Kaarktoorn in de Lücht —
un boaben, ut dat böäverst Gatt,
de Pasters „Help“ in d‘ Hääven flüc
ht.

©ee

Foto dank https://pixabay.com/de/

en Heimatleed …

Ook en Heimatleed …

Dat is jüüst, as ov mi een Engel
över mien Haart strullert hett —


sää mien Opa heel blied,
wenn he sien Köpke Tee

up de Kökendisch sett.

So is mi dat ok,
wenn mi wat Goodes geböört,
wat eenzich de Hääven
un nich denn Düwel tohöört.

Ikk spöär, wenn dat kummt
un dat kummt up mi doal,
denn steit mien Sinnen so fast,
as een eekenen Poal.

Dat is as d‘ verwachten
van Moder Natuur,
wenn see in winterlich Nachten
licht iisfast in suur.

Dat is as wenn Voagels
dör de Vöörjoahrslücht glieden —
denn rüükt man dat Gröönen
ok all van wieden.

Dat is as wenn Sömmers
de Sünn ünnergeit —

un de neeä Dach üm Oost
allwäär sien Füürboagen schleit.

Dat is, as wenn de See
dör dat Schliekland strikkt —
un de Woaterhund neeschierich
över de Sandhümpels kikkt.

So is mi dat hier,
in us Vööröllern Land —
dat is mi so schier,
as an keen anneren Kant.

©ee

Dat jüngste Gericht

Dat jüngste Gericht

Butendieks schakkern de Mööven,
de Hääven griest in Luv un Lee —
dat schient, as wür he dorup tööven,
dat Neptun sticht ut ruuge See.

De Seekant is nich mehr to kennen —
keen Strääk deelt Woaters Welt un Lücht,
Ünnern un Boaben is nich to trennen —
de Stiem vergrellt in d‘ Land rinflücht.

In dönnernd Bulgen schleit dat Woater
hoch an Diek un Hoabenmüür —
un keen tweemoal Oahmen loater
dor hoalt de Düwel sükk sien Hüür.

Annern Mörgen is in de Welt
een häävenshooge Stillichkeit —
nümms is mehr dor, de wat vertellt
van Minschenwaark un Hillichkeit.

Blods up de Warft, mirdenmang dat Natt,
rekkt sükk de Kaarktoorn in de Lücht —
un boaben, ut dat böäverst Gatt,
de Pasters „Help“ in d‘ Hääven flücht.

©ee

bi Famili Bohr …

In Wittenheim – bi Famili Bohr –
geev d‘ Koffi, Tee un Kook,
dat höögen full nu wiers nich schwoar –
un jedeneen dat düchdich schmook.

Een Kerl de gung van Disch to Disch –
lääs ut sien Book wat vöör,
dat holl de Lüü hör Denken frisch –
un sörch för roden Klöör.

So is de Dach denn flink vergoan –
in Waddward’n seegen wi us wäär,
denn steit Rolando up de Ploan –
un moakt för us Plesäär.

© ee

Noa Tüschenoan . . .

Noa Tüschenoan . . .

Juchhei – wat flooch dat Land vöörbi –
nu gungt noa Tüschenoahn,
de heele Spoar un Boo dorbi –
aal seetens up de Boahn.

In Rostrup – dor an d‘ Binn’nmeer –
dor geev dat wat to sehn,

de Goardenschoo gung rein tokeer –
dor bruks man duusend Been.

Up d‘ Bus stunn grod in Blau up bunt –
Hans Mewes ut Hoosiel,
in d‘ Bus dor gung dat düchdich rund –
nümms dorch an Langewiel.

Un Monikoa – de goode Seel‘ –
Froo Oelrichs hett een sächt,
de har Geschenken mit un Speel –
un mook dat jeden recht.

© ee

Rägendroapen . . .

Rägendroapen . . .

In us Noaberkuntrei steit an d‘ Kanoal een wunnerboaret Boowark ut Frollein Marias Tieden – eelich sünd dat blossich de Resten van dat ole Vöörwaark, de dor so moi in d‘ Land stoaht. Dat Buurnhuus – wat up de Warft dortägenan licht – is in loatere Joahrn upsett wuurn. Dat Waark wee as Domänengood an een Buur verhüürt.

In lange un sture Doagen ween dat stollte Ploatzen – oaber as dat so goahn is mit Buurn un Land in us neeflüchtige Tied – dat Utkoamen wuur jümmers leeger. Well sükk nich för de Masse verbuugen leet, de kunn bold up sien Hoff verschmachten.

Un so is ok disse Domäne as Stoatsgrund utmustert un verköfft word’n. Dat geev in Ollnbörch ov Hannower joa wäär Pinun-sen för de een ov anner neeä Stoatskarosse.

De Amtsperson’n hevvt joa wiers nödiger, dat man hör mit ’n blengerigen Steern up veer Röä dör de Gägend krüdelt – as so’n poar schmachtich Landlüü een Lääven oahn Nod. Liekers – de Domäne har een neeän Eegendöömer un wee joa nu keen Domäne mehr.

Van de ole Pächtersfamili stunn de Dochter noch in d‘ Lääven. See har dor jümmers noch hör to Huus. Dat ganze Bild wee een Eiland to’n verpusten – een Paradies in een wöösten Welt. Mit’n lüütjien Teestuuv för de Minschen, de vöörbi keemen – mit een büld bunte Vöägels buten, in alle Grött’n un Klöären.

De neeä Eegendöömer har oaber ’n büld Frünn’n, de aal scharp up dissen blanken Steen ween. So is denn ’n Brett upstäelt wuurn – un dat ganze to Papier updeelt word’n.

De een kreech de grode Schüür – üm irgendeen Spiegöäkenkroam uttostelln – in de Burseldeel wuur een ole Schmää inricht, un de lüütji Teestuuv bleev bi de Pächtersdochter. Bi de neeä Eegendöömer in d‘ Kantor seeten ok woll Lüü, de keen Middelschott in d‘ Nöäs harn.

Wo anners will man sükk verkloarn, dat see in de groode Schüür över de Utstellung een düüret Teltdakk intrekken leeten. Nu kladdert dat rötterige Schüürdakk stilkens up dat Telt. Een Minsch mit Bott för Denken in d‘ Kopp har wiers för de Doalers dat Schüürdakk in Richt setten loaten. As ik all sächt hevv – dat fäälend Middelschott in d‘ Nöäs.

So – ov hoast so sücht dat ok bi dat Teestuuvendakk ut. Annerletzt seeten een poar Froolüü van d‘ Landvolkvereen bi Koffje un Koken wat to beschnakken. Doran köänt ji sehn, dat de Pächtersdochter weltlüftich is – in de Teestuuv givt dat ok Koffje. Minnoa Südhoff moal jüüst mit bunte Wöör Biller van Rägen up een drööget Land – up hör letzde Reis wee see in d‘ Sudoan wäst – as dat buten mit een gewaltigen Dönnerschlach anfung to geeten. As ut Emmers full dat Woater van boaben doal. Man stäel sükk de witte Koffidisch vöör – de bruunschwaart Koffje in dat düüre Porzelloan – un van de Dekk drüppelt dat Woater in de Taasen. Nümms wuss ov dat Malör so richtich wat to särgen – blossich Minnoa Südhoff – de har moal wäär aal in d‘ Grääp. Kiek – sächt see – nu köänt ji de Ungerechtichkeit in d‘ Welt sehn – in d‘ Sudoan verdrööcht de Natur –

un hier strullt de Herrgott us all in d‘ Koffje!

©ee

Wat is los mit de Eer?

Wat is los mit de Eer?

Wat is los mit de Eer?
Ikk kann see bold nich mehr kennen.
Överall geit see tokeer,
as gung dat mit hör to Ennen.


De Woater de stiegen bold häävenshoch an,
de Fischken versuupen —
Voagels faalt eenfak in Dodenbann
un de Minsch deit de Düwel in d‘ Mors rinkrupen.


Dat lett mi, as wenn wi van d‘ Heergott verloaten,
wiel Minschheit wat deit, wat so nich geböört —
dat dücht mi, as har us de Schwaarte to foaten,
un nümms sükk över sien Doon mehr verfäärt.


Dat is mi, as wenn wi keen Minschen mehr sünd,
as wenn wi ut Steen mit doove Oohrn —
as wenn us Geföölen to Iis worden bünd
un wi nich mehr weeten, woarüm wi geboorn.

© ee

De Afteeker . . .

De Afteeker . . .

De Afteeker Pill’ndreier
föärt een gesunned Läven
steit up bi’n eersten Hoan’nkreier
un kikt glieks in de Häven

Is blengerich dat Weltenblau
hett he dries goode Luun
he röärt een Salf – wat is he schlau
moakt Minschen witt un bruun

Hang’n Wulken över d’ Woater fast
de Störm fleut üm de Ekk’n
dreit he flink ut Seidelbast
Hoostenpillkers de good schmekk’n

Un hett moal een ‘n roden Nöäs
de drüppelt un is wund
gript he flink in siene Glöäs
un reicht ‘n Saft – heel bunt

So is denn in Afteekers Teld
wat in för jedereen
dat is ‘n krüderigen Welt
mit Hülp för Kopp un Been

©ee