Wenn een Minsch sükk schlauer dünkt . .

. . . ov kanns ok särgen anschääten!

Wat so in lange Nachten ut mien Pennholler löpt, is mennichmoal nich as Vöörbild to begriepen – is oaber liekers meist woahr. Een bit fief Book-stoavens mach ikk villicht moal dorbi doon – wi sünd joa aal mitnanner keen Wittflüchter. Möächt wi ok tiedwies an de Vöörschriften rümboagen hemm’n – meest hevvt wi up us eegen Oart liekricht, wat Paragroafenschoosters in Kreiulen fastspiekern un dat för rechtens verkoopen. So ok in de Tüschen-weertschkuppswunnertied mirden de szäsztiger Joahren – as de Smuut mit de dikk Zigaar – us Weertschkuppsminister Ludwich Erhardt – denn ollen Foahrman ut Rhöndörp ovlööst hett – in de Meen’n, he kunn netso een goden Stüürmann wääsen as de ole Konroad – is joa ok liekers glieks in d‘ Büx goahn – as wenn een goden Schooster van d‘ Schoosterbukk in d‘ Bakkstuuv wesselt. Wi hevvt dat jederfalls good föölen kunnt – denn de Hüüsboeree hung dor gewaltich bi doal – us schmachtich Pans har sükk dat ok annoamen – de Kneebuchten ween foaken sien Höcht. Wenn wi Schwaartaarbeit kriegen kunn’n greepen wi natürlich to. Hoho – hör ikk van irgendwons een Wiesfinger in d‘ Lücht goahn – Schmarotzer – ikk mach jo beruhigen – sovöäl Pinunsen, dat wi de mit schwaart Kuffers noa Liechtensteen brengen mussen – so as de Paragroafenschoosters vandoach – sünd dor nie nich bi rümkoamen. Dat reich jüüst, dat wi de Kopp över Woater hollen kunnen. De Rieken up d‘ anner Sied van d‘ Richel – dor wor dat Gras hoch un fett stunn – leeten us ov un to för sükk knoien. Dat betoalen wee foaken leech – oaber wat wullt du doon, wenn son Schoojakk di blods een Deel van dat givt, wat vördem ovschnakkt is. Fretts dat in di rin – satt wors dor oaber wiers nich van – krist höächstens krüllern in d‘ Buuk. Bit up eenmoal. Een heel figelinsch Froominsch har us anhüürt, wat för hör to doon. Hör Keerl wee körtens eers dodblääven un har hör een Gewaltsbarch Geld achterloaten. Dat Gedoo wee doan un Bliedheit leech up hör Gesicht – un anners keem dor nix. Us Verdennst bleev in hör Knipke.

Wi kunnen dat joa inkloagen meen see – un dormit basta. Nu stunn in us Riech oaber Fips. Fips de wee in sien Lääven dör sovöäl deep Lokken kroapen – ehrfürtich wee he blods noch för sien Herrgott. De wuß denn, wo man mit sowat ümgeit. De Olsch har up d‘ Warft een Foahrtüüchs stoan – moi witt, mit een dreetakken Steern un een gleunich rodet Stoffdakk.

In d‘ Papieren stunn: Tweehunnerdtachentich es ell. Veertein Doach wee de Koar oald – dor kunns noch de Stuttgarter Lücht in rüken. De Sünn wee man net achter d‘ Hüüs ovszakkt – de rieke Wittfruu stunn achter d‘ Huus up hör moi nee Terasse, un hööch sükk mit een Glas franzöösch Sabbelwoater in d’ Füüsten över dat gelungen Geschäft, as us Fips an d‘ Vöörkant van d‘ Huus dör de Dannen schleek. Achtern ballerden de Schampuskörken un vöörn drüppel heel sinnich ut een fiefuntwintich Liter Fatt bruunschen Quastteer un verdeel sükk över de Karosse. Wi muchen us in us moroalfasten Karakter joa gannich utmoalen, wat up us doal keem – oaber nix keem van dat. Wi kreegen us Priis up Mark un Penning up de Disch tellt – un boaben up keem noch een Kist mit olen Kunjakk.

©ee

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s