Wenn een Minsch sükk schlauer dünkt . .

. . . ov kanns ok särgen anschääten!

Wat so in lange Nachten ut mien Pennholler löpt, is mennichmoal nich as Vöörbild to begriepen – is oaber liekers meist woahr. Een bit fief Book-stoavens mach ikk villicht moal dorbi doon – wi sünd joa aal mitnanner keen Wittflüchter. Möächt wi ok tiedwies an de Vöörschriften rümboagen hemm’n – meest hevvt wi up us eegen Oart liekricht, wat Paragroafenschoosters in Kreiulen fastspiekern un dat för rechtens verkoopen. So ok in de Tüschen-weertschkuppswunnertied mirden de szäsztiger Joahren – as de Smuut mit de dikk Zigaar – us Weertschkuppsminister Ludwich Erhardt – denn ollen Foahrman ut Rhöndörp ovlööst hett – in de Meen’n, he kunn netso een goden Stüürmann wääsen as de ole Konroad – is joa ok liekers glieks in d‘ Büx goahn – as wenn een goden Schooster van d‘ Schoosterbukk in d‘ Bakkstuuv wesselt. Wi hevvt dat jederfalls good föölen kunnt – denn de Hüüsboeree hung dor gewaltich bi doal – us schmachtich Pans har sükk dat ok annoamen – de Kneebuchten ween foaken sien Höcht. Wenn wi Schwaartaarbeit kriegen kunn’n greepen wi natürlich to. Hoho – hör ikk van irgendwons een Wiesfinger in d‘ Lücht goahn – Schmarotzer – ikk mach jo beruhigen – sovöäl Pinunsen, dat wi de mit schwaart Kuffers noa Liechtensteen brengen mussen – so as de Paragroafenschoosters vandoach – sünd dor nie nich bi rümkoamen. Dat reich jüüst, dat wi de Kopp över Woater hollen kunnen. De Rieken up d‘ anner Sied van d‘ Richel – dor wor dat Gras hoch un fett stunn – leeten us ov un to för sükk knoien. Dat betoalen wee foaken leech – oaber wat wullt du doon, wenn son Schoojakk di blods een Deel van dat givt, wat vördem ovschnakkt is. Fretts dat in di rin – satt wors dor oaber wiers nich van – krist höächstens krüllern in d‘ Buuk. Bit up eenmoal. Een heel figelinsch Froominsch har us anhüürt, wat för hör to doon. Hör Keerl wee körtens eers dodblääven un har hör een Gewaltsbarch Geld achterloaten. Dat Gedoo wee doan un Bliedheit leech up hör Gesicht – un anners keem dor nix. Us Verdennst bleev in hör Knipke.

Wi kunnen dat joa inkloagen meen see – un dormit basta. Nu stunn in us Riech oaber Fips. Fips de wee in sien Lääven dör sovöäl deep Lokken kroapen – ehrfürtich wee he blods noch för sien Herrgott. De wuß denn, wo man mit sowat ümgeit. De Olsch har up d‘ Warft een Foahrtüüchs stoan – moi witt, mit een dreetakken Steern un een gleunich rodet Stoffdakk.

In d‘ Papieren stunn: Tweehunnerdtachentich es ell. Veertein Doach wee de Koar oald – dor kunns noch de Stuttgarter Lücht in rüken. De Sünn wee man net achter d‘ Hüüs ovszakkt – de rieke Wittfruu stunn achter d‘ Huus up hör moi nee Terasse, un hööch sükk mit een Glas franzöösch Sabbelwoater in d’ Füüsten över dat gelungen Geschäft, as us Fips an d‘ Vöörkant van d‘ Huus dör de Dannen schleek. Achtern ballerden de Schampuskörken un vöörn drüppel heel sinnich ut een fiefuntwintich Liter Fatt bruunschen Quastteer un verdeel sükk över de Karosse. Wi muchen us in us moroalfasten Karakter joa gannich utmoalen, wat up us doal keem – oaber nix keem van dat. Wi kreegen us Priis up Mark un Penning up de Disch tellt – un boaben up keem noch een Kist mit olen Kunjakk.

©ee

Ach, Opa Piep …

Ach, Opa Piep …

Mareike is een lütjet Wicht van söben Joahr. See woahnt mit hör Öllern in Westfoalen. In een heel groode Stadt.

Hör Voader is as jungen Kierl van to Huus wächgoahn. In dat fiefhüsen Dörp in Oostfreesland geev dat keen Aarbeit för hüm. In d’ Köählenpott har he glieks Aarbeit funn’n.

Dat wee man noch keen Joahr in d’ Land goahn, dor har he ok een Deern an sien Siet.

De beiden verstunn’n sükk good, un hevvt denn över d’ Joahr freet. Noa een lütten Sett wee Mareike dor. Nu har he joa eelich aal, wat he sükk wünschen kunn.

Blossich een – dat fääl hüm denn doch. He har üm sükk to keen een, mit de he Platt schnakken kunn. Doarüm wee he foaken ganz trurich.

Wenn he denn mit sien lütt Mareike alleen wee, vertell he hör up platt jümmer Geschichten.

Geschichten van to Huus. Geschichten van de See un Geschichten ut siene Kinnertied. He de dat jümmers so, dat dat nümms anners hör.

Mareikes Moder wee dat näämich gannich so recht. In dat anner Düütschland wee see geboren, un kunn mit dat freeschke Platt nich so recht wat anfangen.

See is dor moal över to koamen, as Voader mit hör platt proot – un hett sükk düchdich upräächt över disset ‚Kauderwelsch’ – so har see sükk utdrückt.

Van Stünds an hett hör Voader jümmer eers lustert ov he mit hör allen wee.

Van hör eersdet Woord an kunn Mareike netso good Platt as Hochdüütsch schnakken.

Hör Moder hett sükk denn dormit ovfunn’n – man – blied wee see wiers nich.

De moiste Tied wee, wenn hör Voader Urlaub har. Denn wur dat Auto bit an d’ Dakk full Kroameree pakkt – un los gung dat, noa Nörden to. Mit jeder Kilometer wuur dat Land wieder, wuurn de Koien grötter un de Wind busiger.

Wenn see denn up d’ letzt noa de Diekstroat hen dreiden, jachter see so luut, dat Opa Piep dat all in Huus hörn kunn.

An disse Wäken denkt see, wenn see oabends nich inschloapen kann. Ach – Opa Piep, weest du doch man hier un kunns mi wat vertelln. See geit joa nu all noa d’ School.

Letzt Joahr in de Ferien muß Mama unbedingt noa Mallorca – de Noabers ween dor all tein moal wäst. Tein moal Mallorca – oaber noch nich eenmoal an d’ Diek – bi Opa Piep.

Dat lütji Huus mit dat Reitdakk dukel sükk achter de Diek as Robert – hör lütji Dackel – in sien Körf. Wenn de Sünn noch mit een half Ooch över d’ Diek keek, wee Bäedgoahnstied.

Ünner dat wulkendikke Bäedtüchs in de Butz kunn man hör hoast nich mehr sehn. Opa Piep seet denn bi hör up de Bäedschottskant un vertell van Indioaners un Chinesen, van Eskimos un van heel schwaarte Minschen in Oafrika. De har he aal besöcht mit sien grodet Schkipp.

An de hoogen Masten seeten woll hunnerd Seils. Dat ween aal sien Seils. De har he sülvst neit – mit sien groode faste Hannen. Seilsmoaker wee Opa Piep wäst – Takler heißt das auf hochdeutsch – har Moder hör annerletzt torecht stödt.

Wenn Opa Piep in sien Element wee, denn kunn see de Pickpott rüken – denn seech see de Bulgen över dat Vörschipp dönnern un flooch mit de Masten dör de Wulken. See hör de Jan Maat fleuten un de Kla-bautermann klabautern.

See suus mit de Moses dör de Brassen un klunker in de Smutje siene Potten. Mirden up de Seereis fungen hör de Oogen an to blenkern, un see schleep in. Mörgen gung de Reis wieder. Bliedheit leech up Mareikes fiened Gesicht. Mörgen – Opa Piep – Mörgen.

©ee

Een neeän Dach …

Een neeän Dach …

De Steerns de lüchten hell an d’ Hääven,
net as de Süchten in us Lääven.

See tinkeln as dien blenkernd Troanen,
wenn di dien Haartblood överlöppt –
see trüllern över Wulkens Boahnen,
wiel Dach sinnich de Dach verschlöppt.

See seilen suutje up de Grund –
dör d’ Sünnenlucht rein tinkelbunt –
hangen sülvern an Bloaden un Takken
un drüppeln ok woll in dien Nakken.

Du spöörst, dien Blood faangt an to ruusen
un lett di dör de Doagen suusen –
du weetst dat niks di hollen kann
un geist de Dach mit Höögen an.

©ee

Ovscheed van Moder…

Ovscheed van Moder…

Och, weets du d’ noch …
ikk weet dat noch.
Besinnst di noch …
ikk besinn mi noch.

Süchtend koamen mennich Froagen
ikk spöör wu hör dat Haart up geit
see kikkt retuur in Jungtieds Doagen
as see tägen mi an d’ Moorkuul steit

vergääten sünd de Olldachssörgen
see föölt sükk wäär as junget Wicht
dat nich denkt wat givt dat mörgen
dat nich weet woarüm see schwicht

saacht goa ikk een Trää bi d’ Sied
loat hör alleen in hör Bedenken
wiel ikk spöör dat dit ‚ganz Wiet’
hör endlich Ruh un Frää deit schenken

disse Momang an Moorkuuls Wischen
dit indüüken in ‚fröer moal’
dit ‚Nu in Güstern’ mit nix dortüschen
dat is de Läävensgrens hör Poahl

©ee

De Trennung . . .

De Trennung . . .

Nä, wat wee dat een moien Vöörsömmerstied. Dat wee hoast net so waarm, as de Noarichtenlüü in d’ Kiekkasten dat jümmers ut Oafrika wiesen. To Pingsten har sükk Visit ut Holland ansächt. Mien Süsters Tant hör Broers Kinner wullen sükk up de Padd noa us her moaken.Wo dat so richtich mit de Verwandschkupp hen un her gehör, dat wuß eelich nümms mehr so genau. Dat wee ok liekers – dor hett ok ni nümms mehr noa froacht. Jederfalls – man kunn sükk good lieden, un keem sükk ov un to .Dat heet, wi keemen ov un to in Holland up Visit.

De hollandsch Siet har dat bit nu nich togaang krägen, sükk moal över de Grenz to quälen. Nä, nä – dat leech nich doaran, dat de Grenz van de hollandsch Siet tospiekert wee – nä – see harn eenfach nich de Tied, van to Huus wächtokoamen. Hör to Huus, dat ween een poar Diemat Grööntüchs, een poar Koien, ‘n Koppel Schwien un een Drufel Höner. Ach joa – un een gooden Handvull Kinners de weesen ok noch dormanken.Un denn keem noch dorto, dat dat ganze woll dree un een halben Kilometer van dat nächste Dörp ovleech. So richtich alleen un an de Kant in dat wiede Land.Pieter, wat de Voader van de heele Rummel wee, de har woll so ‘n ollen Dreeradkuffi, woar he de Produkten van sien Burderee mit noa d’ Genossenschkupp in d’ näächst Dörp krüdel.

Wider ween see oaber ok noch nich in d’ Welt wääsen. Nu harn see sükk een Auto tolächt. So een lüütji rode Kist – veer Lüü kunn’n dorin sitten – wenn see sükk man good tosoamenklappen deen.Pingsten schull dat denn joa ton eersten moal noa Düütschland goahn – Voader, Moder, Oma Talje un de lütte Geeske..

Voader muß mit wiel he joa achter dat Stüür seet. Un see harn dat schafft – see ween good bi us ankoamen. Een bäten langer as normoal har de Reis woll düürt – Voader Pieter har tweemoal de verkeerde Padd noahmen. Dat wee oaber keen grood Mallör, denn so harn see ok glieks wat van Brämen un Hambörch to sehn krägen. Dor ween see joa anners ni nich henkoamen. Well kricht denn all Brämen un Hambörch to foat, wenn he liekut van d’ Eemspolder noa Auerk jocht. Na süch – dat hett ok aalns sien Goodes – sää Koarl as he dat hört hett. Pingstsoaterdachoabends wee denn dormit hengoahn, dat de Mannslüü ähm de hollandsch Genever pröven mussen. Dat Prädikoat „good“ kunn’n se hüm liekers eers gäven, as jedereen een Buddel dorvan in de Kopp har. De Froonslüü ween woll aal ’n bäten füünsch, oaber Mörgen wee joa Pingsten.

De Pingstsönndach wee dor, un har för us Mannslüü elker een dikken, veerkantigen Brägen mitbrocht . Wi harn van d’ Oabend vöördem wat goodtomoaken – to Middach ween denn aal in Brehms Tuun nööcht to äten. Wi weesen man jüüst bi de rode Grütt anlaangt, as lütt Geeske ut d’ Büks mutt. Tant Marthoa beliekteekend hör wor see hen mutt – weil, Tant Marthoa kann figelinsch hollandsch schnakken. Dat düürt een Settji bit lütt Geeske wär trüchkummt – na, froacht Tant Marthoa hör: „Hest dat aal good funn’n, mien Deern?“ „Joa Tante“ antert de Deern – „de Dör wor H upsteit för Hollandsch hevv ikk noamen. De Dör, de du mi wiest häst stunn, dor stunn joa D för Düütschen up. So een Trennung hevvt wi bi us in Holland nich.©ee

Mien lütji Dörp

Mien lütji Dörp

Mien lütji Dörp mit de tein Huusen
mien lütji Dörp dat is nich mehr
wat wee dat moi in mien Besinnen
wat deit mi dat in d‘ Haart woll säär

Een Mersfolt un een hoogen Törfbüld
achter elker Huus wee dat to sehn
de Röäk nu noch mien Denken füllt
wenn ikk mi an de Eekboom lään

De Boom is eenzich hier noch blääven
stollt rekkt de Kron wiet över d‘ Diek
blods bi hum seech ikk noch Lääven
wenn ikk so över d‘ Land henkiek

Dat Kinnerlachen is verweiht
keen Lien mit Waaschk is mehr to sehn
keen Krööger mehr vöör d‘ Kroochdör steit
keen Minsch is hier mehr good to Been

Ikk drei mi üm — moot eenfach goahn
mien Been’n sünd stief as Eeekenhollt
mi rullt ut d‘ Ooch een lütji Troan
ikk spöär — nu word dat Haart mi kollt
.

©ee

Een van us…

Een van us…

Jan-Hinnerk steit dor an de Stroat 
een Meter un een Bäten
he kikt so plietsch un so ak’road
is stoadich bloß an d‘ äten


In d‘ Rechter hett he een Stück Schinken
in d‘ linker Füüst een Knüben Brot
sien Oogen sünd as Sterns an blinken
sien Backen lüchten gleunich rod


Van smörgens bit oabens is he an wenken
as wenn he dirigeeren moot
deit jedereen sien Lachen schenken
ov de nu schlecht is — ov is good


So mennich een de mach woll särgen
de Jung is nich ganz dääch in d‘ Kopp
denk dat man hier bloß aal kann börgen
villicht löpst du ok bold Galopp
.

©ee


Dörpfest

Dörpfest

So ’n Dörpfest is doch woll heel moi

de Jungen frischk — de Ollen toi
Jeden deit sükk utstaffeern
elk ov een mach noch wat leern

De Anfang is meest woll wat stuur
as Börgermest de dikkste Buur
weet nich bi d‘ Schnakken lostolärgen
anstatt man eenfach Prost to särgen

In d‘ Teld dor is vöäl Tingeltangel
de Lüü sünd good in Schweet
in jeder Hörn düchtich Gerangel
wor mörgens nümms mehr wat van weet

De Krööger kann dor nich tägen kruupen
so mennich Gatt is utdrööcht
man will vandoach sükk recht besuupen
dat heel Dörp — dat is nööcht

De Mannslüü sünd all düchdich duun
de Föät word’n sinnich güüst
de Kapäel — de givt allwäär Kattuun
elk gript sien Deern mit d‘ Füüst

So mennich Stünn’n noa Middennacht
de Jungs haangt över d‘ Heck
de Krööger sükk sien Geld anlacht
as Botter ünner d‘ Speck

Dat Dörpfest wee doch wäär heel moi
de meesten hebbt een dösich Brägen
de Ollen sünd noch net so toi
de Jungen mööcht sükk rein nich röögen
.

©ee